Tijdloze klassieker over een uitzichtloos leven

Een tijdloze klassieker, en deze stond al een tijdje op mijn verlanglijstje.
Een verhaal dat zich afspeelt in Tokyo,geschreven in de jaren 30 maar nog steeds een heel herkenbaar verhaal.
Vrolijk is het zeker niet, en regelmatig wordt het verlangen naar de dood in dit boek benoemd.
Een boek dat semi autobiografisch is en waar veel raakvlakken met het leven van Dazai in zitten.
Zoals je niet zal verbazen, is Dazai door zelfmoord om het leven gekomen. Een dubbele zelfmoord wel te verstaan, die hij samen met een vrouw heeft gepleegd.
Op zijn grafplaats worden nog steeds met regelmaat bloemen en alcohol geofferd door mensen die stil staan bij zijn leven.

Yozo Oba heeft zich al vanaf zijn kindertijd vervreemd gevoeld ten opzichte van zijn leeftijdsgenootjes.
Al vanaf heel jongs af aan heeft hij het gevoel een rol te spelen naar de mensen om zich heen, waar hij nooit zichzelf kan zijn en door middel van grappig te zijn, toch te kunnen passen in de wereld.
Door het gebruik van alcohol en verdovende middelen en liefdesrelaties die gedoemd zijn te mislukken, weet hij zich staande te houden.
In zijn notitie boekjes maakt Yozo aantekeningen over een wereld die hij maar niet kan begrijpen, en de angst die hij voor mensen voelt.
Regelmatig flirt Yozo met de dood en ziet het leven als de hel op aarde.

Om met de woorden uit het boek te eindigen:
"In deze wereld van de mensen, deze hel op aarde waarin ik tot nu toe heb geleefd, is dat volgens mij de enige aannemelijke waarheid.
Alles gaat gewoon voorbij"