Tijdloze klassieker

In het kader van het lezen van klassiekers, stond deze al een tijdje op mijn lijstje.
Maar de dikte van dit boek, en de angst voor het feit dat ik het verhaal saai zou vinden, zorgden er voor dat het een hele tijd geeft geduurd voor ik mij aan deze durfde te wagen.
En dan moet ik ook nog bekennen dat ik deze als luisterboek heb geluisterd.
Een luisterboek, dat ook nog eens 39 uur duurt.

En nu is het boek uit, en is de vraag daar dan van wat ik nu van dit boek vond.
Ook dat vind ik lastig.
Het boek is in een totaal andere eeuw geschreven dan de tijd die wij nu kennen.
Bij vlagen vond ik het een historisch kostuumdrama. Maar door het dat te noemen ben ik weer bang om de grote Tolstoj te kort te doen.
Graag had ik hier geschreven dat ik het boek een filosofisch hoogstandje zou vinden.
Maar dat vond ik het totaal niet.
Alleen aan het einde van het boek waar het hoofdpersonage Lev, zijn geloofleven overdenkt, raakt het het filosofisch gebied.
Verder vond ik het boek vooral een opsomming van de levens van de aristocratische gemeenschap.
Over hun hobbies zoals paardenrennen en jagen, over jaloezie en afgunst en verveelde rijke mensen.
Ja, het betreft hier een grote klassieker, vertaald in vele talen, verfilmd en bemind.
Maar ik heb betere klassiekers gelezen.

Het verhaal vertelt dat van Anna Karenina. Ongelukkig getrouwd en verliefd op een ander, namelijk graaf Fronski.
Zij beginnen een verhouding die gedoemd is te mislukken, en waar Anna Karenina in de eerste instantie bedenkt dat zij haar hart volgt dat haar gelukkig maakt, ziet zij al snel in dat zij ook met de liefde van haar leven nooit echt gelukkig kan zijn.

Het verhaal is te uitgebreid geschreven om alle karakters en de onderlinge relaties in een samenvatting te schrijven.
Maar dit is in heel grote lijnen waar het boek over gaat