Een zwarte bladzijde uit de Nederlandse geschiedenis

Tot in de jaren 70 kende Nederland opvanghuizen voor zwangere vrouwen die op wat voor manier ook, zonder partner bij deze huizen werden ondergebracht.
Zogenaamd met het idee het beste voor te hebben met de moeder en de baby.
Maar heel vaak werd er in dit soort huizen op afstand van het kindje aangestuurd.
De jonge moeders werd vertelt dat zij geen stabiel gezin konden vormen, en het daarom beter was dat de baby werd geadopteerd door mensen die dat wel konden bieden.
Vaak onder psychologische druk werden de vrouwen gedwongen om een afstandsverklaring van hun kindje te tekenen.
Dit heeft tot veel verdriet geleid, en er bestaan meer boeken mbt dit onderwerp, en documentaires gemaakt.

Dit boek is een fictieve roman, maar gebaseerd op verhalen van medewerkers van deze huizen, en van vrouwen die er hebben verbleven.
Dit verhaal gaat over 2 jonge vrouwen. Sophia en Maria.
De eerste raakt zwanger doordat ze op de avances van een rijke jongen in gaat, die haar gebruikt om zijn ouders te shockeren. Wanneer Sophia niet in gaat op zijn seksuele verlangen, dwingt hij haar tot gemeenschap.
Zonder en eigen familie die haar opvangt, voelt Sophia zich gedwongen om het hulp bij Moederheil te zoeken.
Maria is een meisje van goede komaf. Maar zij raakt zwanger van een man van buiten haar stand, en is daarmee een schande voor haar familie, die haar onderbrengt bij Moederheil.
Daar raken de 2 meisjes bevriend, maar zien ook de misstanden in het opvanghuis.
Hun angst voor de bevalling, en het lot van hun nog ongeboren kindje neemt steeds meer toe.

Een heel mooi geschreven verhaal over een zwarte bladzijde in de Nederlandse geschiedenis.