Lezersrecensie
Bijzonder absurd en tof!
Toen Sanne mij vroeg of ik haar boek wilde recenseren, dacht ik niet lang na om ja te zeggen. Nadat ik dit boek van haar heb ontvangen, ben ik het gaan lezen en, wauw, wat een bijzonder, absurd, mooi verhaal. Ik geef deze tragi-absurdistische roman vier sterren.
Ondanks dat ik nooit zelf voor zo’n boek zou hebben gekozen, wist Sanne mij meteen mee te nemen in het verhaal. Ze schrijft op zo’n manier, dat het begrijpelijk is en dat je de hoofdpersoon Flo beter wilt leren kennen. Flo houdt niet van mensen, maar wel van bacteriën. En dat zet je gelijk aan het denken. Wat als de wereld er zo uit ziet, zoals Flo weet dat het eruitziet. Dan zou alles anders zijn.
Flo is een bacteriefluisteraar en onderhoudt dan ook nauw contact met bacteriën, likt af en toe de grond om bepaalde bacteriën bij haar weg te houden. Ze heeft haar moeder verloren toen zij geboren werd en ze heeft geen goede band met haar vader. Ze maakt allerlei avonturen mee, die ik hier niet ga spoileren. En ze ontmoet Dreyfuss, iemand die namens Jezus mensen gewelddadig overvalt. In haar ogen is het niet Jezus die hem daarbij helpt, maar een Spirocheet.
Ik vind het zo knap hoe Sanne dit boek geschreven heeft. Het heeft er in ieder geval in geresulteerd dat ik het gisterochtend voor werk wel moest uitlezen en daardoor moest ik wat sneller fietsen dan anders. Wat ben ik ook blij met het einde!
Soms raakte ik zelf wel een beetje in de war met de namen van de bacteriën. Want wat waren dat er veel. Het was handig geweest om achterin een lijst te hebben met alle bacteriën, om dat nog even terug te zoeken.
Dit boek zoekt de balans tussen absurditeit en emotie, verlangens en het uitzetten van verlangens. Het niet van mensen houden zorgt ervoor dat je niet gelijk empathie hebt voor Flo, maar gaandeweg bouw je een band op met haar en wat ze doet. Je gaat dingen accepteren die je misschien anders niet geaccepteerd zou hebben. En je kunt er om lachen.
De bacteriefluisteraar is voor wie houdt van romans die niet alleen vertellen, maar ook uitdagen. Ik raad het ten zeerste aan, al is het om eens uit je eigen vertrouwde bubbel te komen.
Ondanks dat ik nooit zelf voor zo’n boek zou hebben gekozen, wist Sanne mij meteen mee te nemen in het verhaal. Ze schrijft op zo’n manier, dat het begrijpelijk is en dat je de hoofdpersoon Flo beter wilt leren kennen. Flo houdt niet van mensen, maar wel van bacteriën. En dat zet je gelijk aan het denken. Wat als de wereld er zo uit ziet, zoals Flo weet dat het eruitziet. Dan zou alles anders zijn.
Flo is een bacteriefluisteraar en onderhoudt dan ook nauw contact met bacteriën, likt af en toe de grond om bepaalde bacteriën bij haar weg te houden. Ze heeft haar moeder verloren toen zij geboren werd en ze heeft geen goede band met haar vader. Ze maakt allerlei avonturen mee, die ik hier niet ga spoileren. En ze ontmoet Dreyfuss, iemand die namens Jezus mensen gewelddadig overvalt. In haar ogen is het niet Jezus die hem daarbij helpt, maar een Spirocheet.
Ik vind het zo knap hoe Sanne dit boek geschreven heeft. Het heeft er in ieder geval in geresulteerd dat ik het gisterochtend voor werk wel moest uitlezen en daardoor moest ik wat sneller fietsen dan anders. Wat ben ik ook blij met het einde!
Soms raakte ik zelf wel een beetje in de war met de namen van de bacteriën. Want wat waren dat er veel. Het was handig geweest om achterin een lijst te hebben met alle bacteriën, om dat nog even terug te zoeken.
Dit boek zoekt de balans tussen absurditeit en emotie, verlangens en het uitzetten van verlangens. Het niet van mensen houden zorgt ervoor dat je niet gelijk empathie hebt voor Flo, maar gaandeweg bouw je een band op met haar en wat ze doet. Je gaat dingen accepteren die je misschien anders niet geaccepteerd zou hebben. En je kunt er om lachen.
De bacteriefluisteraar is voor wie houdt van romans die niet alleen vertellen, maar ook uitdagen. Ik raad het ten zeerste aan, al is het om eens uit je eigen vertrouwde bubbel te komen.
1
Reageer op deze recensie
