Hardop gelachen, heerlijk verhaal

Inmiddels weet ik een beetje wat ik moet verwachten van Freida’s verhalen. Een leuk, interessant verhaal met interessante personages. Dit was wel het eerste boek waarbij ik hardop moest lachen om bepaalde acties van Debbie. Een ding is zeker: ze heeft lef, waarschijnlijk meer dan de meesten ooit zullen hebben. Zij draagt een geheim met zich mee, net zoals haar man. Dit houden ze verborgen voor elkaar, waardoor ze eigenlijk steeds minder met elkaar gaan praten. Tegelijkertijd hebben ze twee kinderen, voor wie ze zorg moeten dragen.

Wat ik erg leuk vond, waren de brieven die geschreven zijn door Debbie. Brieven voor een column, waar ik de humor wel van kon inzien, ook al waren ze soms misschien wat serieuzer bedoeld. Deze brieven waren ook deels toepasselijk op het leven van Debbie zelf en die vorm van verwijzingen in het boek vond ik echt heel tof bedacht.

Ook de bijpersonages waren interessant. Zoals altijd waren sommigen echt niet uit te staan (gelukkig kon Debbie met sommigen wel goed omgaan). Anderen waren echt heel tof en lieten weer de vriendelijkheid van de mensheid zien. Een beetje een representatief beeld van de samenleving dus. Al hoop ik wel dat wij naar andere dingen op zoek gaan, als we wraak willen nemen.

De wisselende vertelperspectieven zorgden ervoor dat je een aantal personages beter leerde kennen, al vond ik vooral het verhaal van Debbie goed uitgewerkt. Cooper had nog wel iets meer van zichzelf mogen laten zien en ook Harley was interessant.

Dit boek was weer heerlijk om te lezen!