Verhaal over onmacht binnen een gezin.

‘’ Avondmensen “ geschreven door Caroline van Keeken.

Een gezin zoals zoveel, prima ouders, leuke kinderen gewoon een goed leven. De zoon Boris is al jong anders dan zijn zusjes Alice en Noor en naarmate hij ouder wordt gaat het steeds extremere vormen aannemen. Hij worstelt met het leven, heeft waanideeën en is weer thuis komen wonen.
Niemand kan echt tot hem doordringen en dat heeft grote impact op de rest van het gezin. Boris heeft eigenlijk hulp nodig vinden vader en de zussen maar moeder denk dat met liefde en geduld alles goed gaat komen. Zij schakelt zelfs een medium in om Boris te helpen zich beter te voelen.
Zus Noor doet er alles aan om haar familie er van te overtuigen dat haar broer niet echt spoort en vader weet het niet goed en laat het maar gebeuren. Hij gaat zelf wel naar een psycholoog voor hulp om inzicht te krijgen in zijn eigen ik. Zus Alice vindt van alles wat een beetje en heeft het druk met zichzelf en haar studie.

Niemand in het gezin kan en wil deze situatie accepteren, vinden overal wat van maar er gaat niets veranderen zolang Boris niet wil.
Het boek wordt vertelt vanuit het perspectief van vader Simon en zus Alice. Als lezer wordt je in het verhaal gezogen en leef je mee met het gezin en zit regelmatig met kromme tenen en je denkt wat ik zelf zou doen in deze situatie. Het zijn pittige thema’s zoals de maakbaarheid of juist de onhaalbaarheid van het leven, de machteloosheid en zeker ook de liefde.
Een mooi maar triest boek over een gezin dat elkaar door het leven is kwijtgeraakt en niet de kracht kan vinden om tot elkaar te komen.