Aangrijpend verhaal

“ Gesluierde jaren “ geschreven door : Shohreh Feshtali

De auteur vertelt in dit aangrijpende verhaal haar leven als tienermeisje en dat van haar familie in Iran.
Zij heeft een fijne kindertijd in Perzië, met aan het hoofd Sjah Mohammed Reza een vooruitstrevende man en westers georiënteerd. Lieve ouders, leuke vriendinnen en geniet van haar schooltijd en het leven.
Als dan in negentien negenenzeventig de islamitische Republiek Iran wordt uitgeroepen verandert het land in een streng fundamentalistische staat.
Dan besluit de familie voor het werk van vader te verhuizen naar een streng gelovige stad waar het leven van meisjes niet telt en valt het leven voor Shohreh niet mee.
Meisjes mogen geen contact hebben met jongens, niet dansen, niet uitgaan en gesluierd over straat van huis naar school.
Het is mooi en verdrietig om te lezen hoe deze jonge meisjes via allerlei omwegen toch een beetje jong kunnen zijn. Al zijn de straffen bij ontdekking mensonterend. Samen met een paar vriendinnen die elkaar door dik en dun steunen proberen ze er samen het beste er van te maken.
Waarom vraag je, je af, dit kan een God van liefde nooit van mensen verlangen.
Het is ook een verhaal over kracht en sterkte, liefde en trouw, onmacht, en machteloosheid die de mensen ook in zich hebben en daarmee proberen zich staande te houden in dit voor ons niet te begrijpen regime.
Het is beeldend geschreven, rechttoe en rechtaan, de gruwelijkheden staan op je netvlies en maken je klein. Ook doet het je meer dan ooit beseffen hoe goed wij het hier hebben als vrouw en helemaal onszelf kunnen en mogen zijn.