Mooi vervolg

“ Groene ranja “ geschreven door Yvonne Sonke.
Dit is het vervolg op het boek Wodka en Ranja.
Moeder Ria kan nog steeds de drank niet laten staan en de zusjes Jasmijn en Imke zijn steeds meer op zichzelf aangewezen.
Er is nauwelijks eten in huis en kleding wordt niet gewassen, ook zijn ze doodsbang voor oom Jacob die komt voor moeder Ria maar de meisjes er liever niet bij heeft.
Door bemiddeling en met hulp en liefdevolle aandacht van buurvrouw Corrie worden de meisjes uit huis geplaatst.
Dit tot groot verdriet van moeder Ria en de zusjes.
Het is trouwens hard nodig om deze zeer moeilijke beslissing te nemen voordat het totaal uit de hand loopt. Met de hoop dat de zusjes kunnen aansterken en in hoever dit mogelijk is om weer echt kind te kunnen zijn.
Nu leest je vanuit het perspectief van Jasmijn, tante Ceciel en moeder Ria hoe het hen verder vergaat.
Jasmijn vertelt hoe het met haar en Imke gaat in het kindertehuis, het gemis van hun moeder, de zorg om haar zusje maar ook over de mooie momenten in het tehuis.
Tante Ceciel een verzorgster met haar hart op de goede plaats ziet met lede ogen aan hoe de zusjes reageren en wat zij als bagage hebben meegekregen. Het doet haar verdriet dat moeder Ria steeds haar belofte aan de zusjes om hen te komen bezoeken niet na kan komen. Zij ziet de pijn en verdriet van de zusjes met lede ogen aan.
Moeder Ria vertelt ook over haar drankgebruik, waarom zij niet kan komen en de keuzes die zij daarin maakt.
Een indrukwekkend boek vol emoties en onvermogen.
De slogan “ drank maakt meer kapot dan je lief is “ is zeker van toepassing op dit boek. De woordkeus is helder duidelijk en laat niets onbesproken en de pijn is voelbaar.