Een boek dat nazindert

In de stilte de echo is een heel ander boek dan de vorige boeken van Marceline de Waard; al is haar beeldende stijl nog steeds herkenbaar.

Een boek over een verzwegen trauma dat generaties lang doorwerkt. Hoofdpersonages zijn Noor en haar tante Cleo. Ze verwerken ieder op een eigen manier de dood van hun moeder en zus Brigida. Beide vrouwen ontwikkelen zich tot personen die sterk in het leven staan. Beide vrouwen worstelen met relaties, waarin ze onvoldoende zichzelf kunnen blijven.

Noortje komt in de hulpverlening terecht, waar ze haar hartsvriendin, haar “zielszusje” Carola leert kennen.
De auteur heeft zelf in een Meidenwegloophuis gewerkt. Van binnenuit beschrijft ze de situatie daar. Knap hoe ze als hulpverlener in de huid van de meisjes kruipt en laat zien waar de hulpverlening tekort schiet.

De opbouw van het boek is evenwichtig. Stukje bij beetje komt de waarheid boven tafel. Afwisselende perspectieven belichten de verschillende kanten.
Je moet als lezer goed opletten, want de tijdsprongen zijn soms groot.

Mooi ook hoe de setting een belangrijke rol speelt in dit boek.
Het Zuid-Limburgse Noorbeek wordt zo beeldend beschreven dat ik er graag een keer naar toe zou willen. Ook Ierland ontbreekt niet in deze roman. En de sprookjesachtige laag, het besef dat er meer is tussen hemel en aarde, vormt ook een rode draad in dit verhaal.

Het thema is zwaar, maar overtuigend en realistisch neergezet door de auteur. De machteloosheid van de vader van Noortje wordt duidelijk in een ontroerend vader-dochtergesprek. Carola is een sterk personage: met haar nuchterheid en wilskracht sleept ze Noortje door moeilijke tijden.

“In de stilte de echo” is een boek dat lang nazindert.
Een boek voor iedereen die geïnteresseerd is in complexe familieverhoudingen, als gevolg van verzwegen trauma’s.
Ondanks de zware thematiek is het zeker geen somber boek. Er is de troost van de natuur, personages als Nana en Thieu die verlichting bieden. En niet te vergeten: de veerkracht van de vrouwen in dit boek.