Dit einde...

Dit einde was gewoon niet okay. Ik moest zelfs terug om het nog een keer te lezen. Ik had dit totaal niet zien aankomen!

Brynn kijkt haar hele leven al uit naar dit moment. Voor het eerst aan land gaan. Haar volk de Alaha, zijn verbannen naar een leven op zee na een oorlog, honderden jaren geleden. Eens per jaar mogen de Alaha aan land voor de jaarlijkse markt. Een dag die voor de jonge soldaten van Alaha een soort 'ticket' is om af te studeren, maar ook een dag om te genieten. Brynn voorziet alleen niet dat deze dag een verschrikkelijke wending neemt. Een wending in de vorm van de mysterieuze Acker. Wanneer zij moet vluchten van Kenta en het vredesverdrag zwaar onder druk komt te staan kan ze er ook nog wel bij hebben dat Acker ze is achtervolgt. En wanneer zij hem helpt ontsnappen en haar vervolgens de wildste verhalen verteld over magie en haar ware afkomst... Weet ze niet meer wat de waarheid is.

De worldbuilding is fantastisch. De magie gelinkt aan moeder natuur en de balans in de vorm van de 'Heirs' is heel mooi in elkaar gezet. De groei die zowel Brynn als Acker doormaken, afzonderlijk van elkaar, maar ook met elkaar is geleidelijk en je begint echt van ze te houden. Het enige minpuntje voor mij was dat het stuk wat ze doorbrengen op zee wat lang en langdradig was. En dit einde is gewoon niet te doen. Ik kan er niet teveel over zeggen, want dan verklap ik echt heel veel, maar boek twee is echt een must op mijn lijst nu!