Erg boeiend, maar niet realistisch

Toen ik de kaft van Geen spat veranderd voor het eerst zag, was ik direct om. Dit boek kwam hoe dan ook op mijn lijstje.

Misschien dat ik dan ook met iets te hoge verwachtingen startte en compleet om was door de teasertekst op de kaft: twaalf jaar zijn verstreken, maar de kinderen zien er geen dag ouder uit. Een perfecte beschrijving voor een veelbelovend boek!

De schrijfstijl van Sophie Hannah is heerlijk en gemakkelijk leesbaar. Ze schrijft met veel diepgang en is gedetailleerd en let hierbij ook op de omgeving, waardoor je echt voor je ziet wat zich in het verhaal afspeelt.

Het eerste deel is erg mysterieus en je vraagt je continu af wat er gebeurd zou kunnen zijn. Zo komt Beth langs het huis van haar vroegere vriendin Flora, waar ze haar ziet en ook haar twee kinderen. Alleen gelooft ze haar ogen niet als ze de kinderen ziet: ze zien er precies nog zo uit als 12 jaar geleden.

Beth is een personage waar je in het begin helemaal mee meeleeft. Ze gaat op onderzoek uit: op internet en neemt contact op met Flora haar vriendin en kennissen. Toch vertoont Beth op een gegeven moment wat stalkergedrag en gaat zo in haar zoektocht op dat haar normale leven hieronder gaat lijden. Vervolgens kom je meer en meer over Flora en haar kinderen te weten, maar dit wordt steeds ongeloofwaardiger.

Als Beth plotsklaps ineens het vliegtuig pakt om de partner van Flora te zien, begin je het verhaal wat kwijt te raken. Het verhaal is steeds minder realistisch en je raakt in de war. De ontknoping is erg mooi, maar toch vraag je je af wat je nu precies hebt gelezen.