Prachtig verhaal met veel gevoel

De 37-jarige Faye is moeder van twee kinderen. Aan haar kinderen ontbreekt het aan niets, zeker omdat ze zelf op 8-jarige leeftijd haar eigen moeder is verloren. Op een dag bevindt ze zich ineens in 1977: het jaar voordat haar moeder overleed. Zo kan ze weer in contact komen met haar moeder en haar 8-jarige ik. Steeds vaker keert ze terug naar het verleden, maar ze moet een keuze maken tussen haar geliefden in het heden en haar leven in het verleden.
 
Hoe mooi zou het zijn als je nog eens terug kunt keren naar het leven dat je had, om nog eens door te brengen met je geliefden die er nu niet meer zijn? Het is helaas niet erg levensecht, maar in Ver weg, dichtbij word je meegenomen naar het verleden van Faye en het leven dat ze had in 1977. De momenten die ze met moeder heeft zijn erg mooi en ze leert zichzelf kennen, hoe ze op jonge leeftijd was. In haar eigen volwassen gedaante raakt ze bevriend met haar eigen moeder, maar haar worsteling - of ze moet vertellen wie ze is - is voelbaar. Deze worsteling is krachtig beschreven.
 
Soms is het verhaal wat rommelig: je moet even zoeken, waar ben ik, wat lees ik nu en in welke tijd? Dit vraagt wat concentratie, maar dit wordt goedgemaakt voor de prachtige, romantische schrijfstijl. De schrijfstijl raakt je: het is oprecht en de emoties van Faye komen goed naar voren. Als je zelf iemand verloren bent, zal dit verhaal je zeker diep raken.
 
Ver weg, dichtbij is een prachtig verhaal met veel gevoel. Het is een wat geromantiseerd en daar moet je even doorheen. Natuurlijk kan het niet echt gebeurd zijn, maar af en toe vind je wat losse eindjes. Toch is dat maar een klein minpuntje is het schitterende verhaal. Laat je meeslepen het verhaal en laat vooraf de realiteit een beetje los, dan zul je zeker genieten van Ver weg, dichtbij.