Wat dun, maar het waargebeurde verhaal is mooi

Samen met 40 andere Joodse kinderen, stapt in 1942 de jonge Nathan op de trein. Samen vluchten ze voor de nazi's en komen terecht in een verlaten villa in een Italiaans dorpje. Hier lijkt het haast alsof de oorlog voorbij is. Maar niets is minder waar: de herinnering aan Nathans vader die door de nazi's werd meegenomen blijft levendig. En dan valllen de nazis opnieuw het Italiaanse dorp binnen. 

De kinderen van Villa Emma is een dun boekje van ongeveer 200 pagina's. Je volgt de jonge Nathan en het vraagt veel van je om zelf details in te vullen wat niet wordt verteld. Dat komt doordat het verhaal vrij oppervlakkig blijft. Hier moet je wel van houden. Je volgt ook het standpunt van Nathan en daardoor heb je het gevoel dat je zijn beperkte denkvermogen leest.

Wat erg bijzonder is, is dat dit verhaal is gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Dat is wel wat dit boek een extra lading geeft en het verhaal beter maakt. Zo kun je je een betere voorstelling maken en heeft de vlucht van Italië, naar Hamburg, Wenen en Ljubljana en uiteindelijk Villa Emma meer betekenis. Deze reis is goed te volgen, maar in het aantal pagina's is het wel erg vluchtig verteld. 

De kinderen van Villa Emma is een verhaal dat je zo uitleest en het mist wat emotie. Zeker het waargebeurde aspect had nog veel meer uitgediept kunnen worden. Juist dit geeft die extra lading, waardoor je nog wel een voorstelling kunt maken. De heftigheden die je leest vanuit de beleving van Natan, maken dit verhaal het waard om toch te lezen. Het laat je als lezer wel achter met vraagtekens en open eindjes. Hier moet je van houden, maar de gebeurtenis op zichzelf is een uniek verhaal waar je meer over wil weten.

2,5-3⭐️