Wat mooi

1978. Sitara leeft een goed leven in Kabul als dochter van de rechterhand van de president. Totdat er een coup wordt gepleegd en Sitara’s familie wordt vermoord. Ze wordt geapdoppteerd door een Amerikaanse diplomate die haar meenemt naar de VS, waar ze opgroeit en een baan krijgt als chirurg. Maar 30 jaar na het overlijden van haar familie komt ze op de operatietafel een oude bekende tegen: Shair. Hij heeft haar gered, maar is hij ook onschuldig? Wat heeft hij te maken met de dood van haar familie?

Wat een mooi verhaal. Een bijzonder verhaal dat zich afspeelt in Afghanistan en waarbij je echte ondergedompeld wordt in de Afghaanse cultuur. De negatieve en de positieve dingen aan de cultuur komen goed naar voren en het is bewonderenswaardig dat je zo kunt reflecteren op de eigen cultuur, waar toch af en een beetje een no go op zit.

In het eerste deel kom je vooral veel over Afghanistan te weten en in het tweede deel is Sitara verhuisd naar de VS en leer je meer over haar en haar nieuwe leven bij haar adoptieouders. Ondanks dat er veel informatie is en er veel gebeurt in Het vonkenpaleis, schrijft Nadia Hashimi erg fijn en neemt je aan de hand mee in alle gebeurtenissen. Ook de emoties van Sitara zijn levensecht en raken je. Haar identiteit en wie haar familie is, zijn belangrijke onderwerpen. Zo ervaar je ook echt tijdens het lezen dat je familie je daadwerkelijk beïnvloedt. Of je nou een bloedband met ze hebt of niet.

Sitara is een sterke vrouw waar je vanaf het begin af aan al veel bewondering hebt. Je ziet hoe ze opgroeit in Afghanistan en hoe ze achterblijft als haar familie wordt vermoord. Vol afschuw en emotie lees je dit deel. Een compleet ander leven staat haar te wachten als ze in de VS terechtkomt en dit gaat gepaard met een complete cultuurshock. Samen met haar beleef je dit en de spanning komt in Het vonkenpaleis als ze ineens weer wordt geconfronteerd met haar verleden. Een mooi en indrukwekkend verhaal over familie, liefde, identiteit en je eigen afkomst.

4⭐️