Vol kracht over schaamte, hoop, racisme en geheimen

Wat een verhaal. Zolderkind is zo’n verhaal dat je tot aan de laatste pagina geboeid houdt en met een zucht dichtslaat. Je volgt in twee verschillende tijden twee personages: Lowra en Celestine. In begin 1900 wordt de 12-jarige Celestine uit Congo gehaald en opgesloten op zolder in een statig huis aan zee. In 1974 wordt Lowra verbannen naar dezelfde zolderkamer. Onder de vloer vindt ze een oude pop en een opvallende, geregen ketting, en op de muur achter een oude kast staat iets gekrast in een onbekende taal. Dit biedt troost, maar ze krijgt ook het gevoel dat ze niet de enige is die op deze zolder heeft gezeten.

Je leert beide personages goed kennen en ondanks hun jonge leeftijd, voel je gelijk een connectie met hen. Zo start je met Celestine die vanuit zijn geboorteland wordt gehaald en op zolder wordt opgesloten. Het verhaal hierachter heeft gelijk die diepe laag, waardoor je geboeid bent en gewoon verder wil lezen.

Als je kennismaakt met Lowra en ze ontdekt dat er nog iemand op zolder verborgen heeft gezeten, voel je haar hoop en troost, maar ook de nieuwsgierigheid wat er is gebeurd. De overeenkomsten tussen de levens van allebei de hoofdpersonages zijn prachtig en zo goed beschreven.

De ontdekking van Lowra over wat er 100 jaar eerder op zolder afspeelde, zorgt ervoor dat je aan het boek gekluisterd blijft zitten en de gebeurtenissen komen direct bij je binnen. Zolderkind is goed verweven met de personages en tijdslijnen dat het continu erg interessant is.

Wat een prachtig verhaal. Het is bijzonder hoe de levens van Celestine en Lowra verweven zijn, ondanks de verschillende tijden waarin ze leefden. De emotie is voelbaar en sterk naar voren komt dat je niet mag zijn wie je wil zijn. Een verhaal vol kracht over schaamte, hoop, racisme en geheimen.

4 - 4,5⭐