Lezersrecensie
Aardige zonderling met langste zin
Hoort thuis in de trilogie waarvan dit boek het eerste deel is, en wordt daarom ook "De Rotters Club"-trilogie genoemd.
"De Rotters Club" (2001) speelt zich af onder een groep schoolvrienden in de jaren 70 in Birmingham.
"De gesloten kring" (2004) volgt dezelfde personages in hun volwassen leven tijdens de jaren 90/begin 2000, tijdens de New Labour periode.
In "Klein Engeland" (2018) komen zij opnieuw samen in de roerige periode rond het Brexit-referendum.
Sean Harding, Doug Anderton, Philip Chase, en Benjamin Trotter (wiens familie gemeenzaam de Rotters Club wordt genoemd, vandaar) doen hun verhaal over hun jeugdjaren op het prestigieuze King William, het uitgaansleven in Birmingham met o.a. Benjamins zuster Lois en haar vriend Malcolm "De harige vogel", en het verband met de IRA, en over de toenmalige popmuziek en de passionele liefdes die bizarre wendingen kunnen maken.
In het verhaal komen hangijzers voor die 30 jaar later actueler waren dan zoals ze worden voorgesteld in de 70'er jaren in dit boek, waardoor je kan merken dat het boek in 2001 met politiek-correcte rücksicht is geschreven, en daardoor aan geloofwaardigheid verliest. Bv. Het voortdurend terugkerende drammerige gedoe over Steve "Sambo" Richards en zijn afkomst wordt op den duur een infantiele storing uit de 21ste eeuw.
De achterflap-commentaar "een roman waarin het persoonlijke en het politieke elkaar op de onverwachtste momenten kruisen" is treffend gezegd als samenvatting. Maar hierdoor komt het boek soms belerend over, en dreigt het leesplezier van een oudere lezer met nostalgie naar zijn jeugd in de seventies te vermorsen.
En dan is er ook nog zoiets als het laatste hoofdstuk : daar prijkt de langste zin in de (Engelse) moderne literatuur, met niet minder dan 13955 woorden die 33 pagina's beslaan (34 in mijn vertaling). Wat daar J.Coe's bedoeling van is geweest mag Joost weten, tenzij absoluut in het Guinness Book of Records terechtkomen.
"De Rotters Club" (2001) speelt zich af onder een groep schoolvrienden in de jaren 70 in Birmingham.
"De gesloten kring" (2004) volgt dezelfde personages in hun volwassen leven tijdens de jaren 90/begin 2000, tijdens de New Labour periode.
In "Klein Engeland" (2018) komen zij opnieuw samen in de roerige periode rond het Brexit-referendum.
Sean Harding, Doug Anderton, Philip Chase, en Benjamin Trotter (wiens familie gemeenzaam de Rotters Club wordt genoemd, vandaar) doen hun verhaal over hun jeugdjaren op het prestigieuze King William, het uitgaansleven in Birmingham met o.a. Benjamins zuster Lois en haar vriend Malcolm "De harige vogel", en het verband met de IRA, en over de toenmalige popmuziek en de passionele liefdes die bizarre wendingen kunnen maken.
In het verhaal komen hangijzers voor die 30 jaar later actueler waren dan zoals ze worden voorgesteld in de 70'er jaren in dit boek, waardoor je kan merken dat het boek in 2001 met politiek-correcte rücksicht is geschreven, en daardoor aan geloofwaardigheid verliest. Bv. Het voortdurend terugkerende drammerige gedoe over Steve "Sambo" Richards en zijn afkomst wordt op den duur een infantiele storing uit de 21ste eeuw.
De achterflap-commentaar "een roman waarin het persoonlijke en het politieke elkaar op de onverwachtste momenten kruisen" is treffend gezegd als samenvatting. Maar hierdoor komt het boek soms belerend over, en dreigt het leesplezier van een oudere lezer met nostalgie naar zijn jeugd in de seventies te vermorsen.
En dan is er ook nog zoiets als het laatste hoofdstuk : daar prijkt de langste zin in de (Engelse) moderne literatuur, met niet minder dan 13955 woorden die 33 pagina's beslaan (34 in mijn vertaling). Wat daar J.Coe's bedoeling van is geweest mag Joost weten, tenzij absoluut in het Guinness Book of Records terechtkomen.
1
Reageer op deze recensie
