Voortkauwend op 1ste deel

"De stilte en de woede" is het vervolg op "De grote wereld", voortbordurend op de familie Pelletier, ditmaal in (Zuid-)Frankrijk, na Beiroet waarin het eerste deel zich afspeelde.

De focus ligt deze keer op de kinderen van vader Louis, die maar sporadisch in beeld komt : Jean, de oudste zoon, en zijn kledingzaak Dixie die niet zomaar zonder slag of stoot opgestart geraakt; François, de journalist bij "Le Journal Du Soir"; Etienne, de jongste, is inmiddels overleden; Hélène, de dochter, die ook in de journalistiek zit, en verslag doet over het dorp en de bouw van de stuwdam van Chevrigny, dat als een rode draad doorheen het verhaal loopt.

Het is de 1ste keer dat een boek van Pierre Lemaitre me wat tegenvalt. Waaraan ligt het ? Een eerste helft die erg traag op gang komt ? Een verhaallijn die globaal soms saai wordt ? Een niveau met slechts sporadische opflakkeringen en intrigemomenten zoals we dat van P. Lemaitre gewend zijn en hier niet zien gebeuren ? Zijn de Pelletiers uitgemolken ?

Twijfelend tussen 3 of 4 sterren ben ik toch naar de 4 gegaan omdat een kleine inzinking in het anders geweldige oeuvre van Pierre Lemaitre makkelijk te vergeven valt.