Niemand zou ooit meer dezelfde zijn.

Ze zagen eruit als gewone mensen die per abuis in de beklaagdenbank waren gezet. Vermoeid, onzeker en zonder hun vroegere hardvochtigheid keken ze naar het college en het publiek. Maar eenmaal opgeroepen zouden zij zich verdedigen als leeuwen.

Het was 10 november 1938, toen Hugo Wachenheimer tegen zijn dochter Hedy zei: “Wanneer je enge geluiden hoort moet jij je in de gangkast verstoppen”. Een reden daarvoor gaf Hugo niet. Hij wilde haar immers niet bang maken. Hedy kwam er snel achter wat er in Duitsland aan de hand was. Op school werd zij uitgemaakt als een vuile Jodin. Zo ook door haar leraar, inmiddels gekleed in een zwart SS uniform. Dat werd nog aangedikt toen de directeur van de school binnenkwam en zei dat ze de Joodse kankergezwellen in hun vaderland gingen uitroeien.

Om niet te worden nagewezen, bespot, gehaat of bedreigd met aframmelingen of de dood verlangde Hedy, hoewel pas veertien jaar, naar de dag dat zij Kippenheim en Duitsland zou verlaten. Als die dag is gekomen zweert Hedy in haar hart dat ze, zodra zij volwassen en groot en sterk genoeg is, de SS zal trotseren en ze betaald zal zetten.

Vol haat kwam Hedy in 1945 terug in Duitsland. Haar haat ten opzichte van de nazi’s was zo sterk dat zij in de trein tegen een Duitse vrouw, die haar man mistte, zei: “Ik hoop dat uw man onder een meter Russische aarde grond ligt weg te rotten!”

Hedy kwam met haar vriendin Eva en andere collega’s te werken voor de Amerikaanse krijgsraad in Neurenberg. Daar werden de nazioorlogsmisdadigers vervolgd. Zij wisten toen niet dat zij op het punt stonden af te dalen in de onderwereld van het nazisme. Niemand zou ooit meer dezelfde zijn.

In Neurenberg werd Hedy onder andere belast met het onderzoek naar de misdaden gepleegd door de in 1911 in Keulen geboren Herta Oberheuser. Arts in
concentratiekampkamp Ravensbrück. De misdaden hadden betrekking op moord, martelingen en andere gruwelijkheden die zij daar in naam van de wetenschap had uitgevoerd.

HET MEISJE DAT BLEEF LEVEN (2017) werd geschreven door LUCA CRIPPA en MAURIZIO ONNIS. De titel van het boek dekt de zware lading niet waarover het boek gaat.
De auteurs hebben met dit verhaal fantastisch werk geleverd. Hoewel zwaar beladen, het is ook leerzaam. Het was immers niet alleen de bekende Josef Mengele die onnodige medische experimenten uitvoerde, maar veel meer artsen die het nazi gedachtengoed aanhingen. Veel van hen werden tijdens de Neurenberg processen aangeklaagd en veroordeeld. Tot een lange gevangenisstraf en soms tot de strop.