Een spectaculaire carrière.

Nee bij de Amsterdamse brandweer waar John Pel solliciteerde kon hij niet terecht. Wel bij het (VZA) Verenigd Ziekenvervoer Amsterdam. Daar kreeg hij te maken met ongelukken, reanimaties e.d. Hij kwam erachter dat zijn toekomst niet bij het ambulancevervoer lag. Na een verkregen tip solliciteerde hij voor een functie van portier bij de Amsterdamse politie waarvoor hij werd aangenomen. Als er een plaats vrijkomt bij de arrestantenbewaarplaats voelde John daar wel iets voor, want dat was weer eens iets anders.

John bleef niet stilzitten. Toen bij de arrestantenbewaarplaats vanwege het vertrek van de teamchef een vacature ontstond solliciteerde John voor die functie en werd tot verbazing van zijn oudere collega’s toch aangenomen. Een plek die voor hem echt weggelegd leek te zijn was die bij de TOHD of te wel Technische Opsporingsdienst- en Herkenningsdienst. Zijn droom kwam in vervulling toen hij bij die afdeling in dienst trad als technisch rechercheur. Een grote rol kreeg hij te vervullen nadat een Boeing 737 vrachtvliegtuig van de EL AL op de Bijlmer was neergestort.

John deed zijn stinkende best en studeerde om BOA, Bijzondere Opsporings Ambtenaar te worden en daardoor opsporingsbevoegdheid te krijgen. Nee alles was niet vanzelfsprekend en zeker niet toen hij inmiddels als invallend coördinator aangesteld was. Opdrachten raakte hij moeizaam kwijt aan wantrouwende oude rotten. Bij de politie is er van nature onderscheid tussen uniform en burger oftewel executief en niet-executief. En daar had John juist zo’n hekel aan. Maar om verder als leidinggevende te kunnen zou hij een politiediploma moeten halen. John, inmiddels drieënveertig jaar, begon aan die klus. En een klus werd het. Een wisseling tussen schoolbanken, studeren en ook nog zijn normale werk. Maar het resultaat was er ook naar, want een politiediploma volgde.

Het was niet altijd rozengeur en maneschijn. Meerdere keren werd hem plichtsverzuim verweten. Zaken waarin hij zichzelf niet herkende. Deze zaken werden na interne onderzoeken afgedaan. Hem kon niets worden verweten.

Met meer dan normale belangstelling las ik SPOREN LIEGEN NIET dat geschreven werd door JOHN PEL in samenwerking met Bert Muns en in 2022 uitgegeven bij Ambo Anthos Uitgevers in Amsterdam. Het betreft een intrigerend verhaal waarin Pel, die af en toe met zichzelf ingenomen overkomt, gedreven aan de hand van veel voorbeelden waarmee hij onder andere tijdens zijn werk mee te maken kreeg uitlegt waarom sporen, die op de plaats delict van een misdrijf worden gevonden, niet liegen. En waarom zij zo belangrijk zijn.