Het onderzoek loopt nog.

Hoewel Daniëlle er niet van op de hoogte was, werd na het overlijden van haar oma, van wie zij erg hield, de erfenis verdeeld tussen drie personen. Daniëlle haar moeder en haar tante hadden het goed gevonden dat oma haar enige kleinkind ook deelde in de erfenis. Honderdtienduizend euro ontving Daniëlle netto in handen. Zij en haar man Gijs hadden samen één verlangen. Dat verlangen werd na thuiskomst van de notaris eindelijk uitgesproken. “Texel”.

Nu de zomer aangebroken was, gingen zij met hun kinderen naar Texel. Op de veerboot naar Texel zag Daniëlle in de verte een haar onbekende man in haar richting kijken. Moest zij deze vent kennen? Nog even en dan konden zij in hun eigen huisje nummer 12 op park Strandslag op Texel. Een park waar Daniëlle de vakanties in haar jeugd had doorgebracht. Bij het huisje gekomen werd de auto uitgeladen en richtte Daniëlle, terwijl Gijs bij de parkwinkel boodschappen ging doen, alles is. Hier, op deze plek voelde Daniëlle het geluk uit haar jeugd tot in haar tenen.

Op een kennismakingsavond van kopers en huurders, ontmoette Daniëlle een oude vriend. Het was Michael Rijks, een vriendje uit haar jeugd. Later bleek Michael beheerder te zijn geweest van het door Daniëlle en Gijs gekochte huisje.

Als op een avond een vreemde man voor hun neus stond en zei iets te komen halen, waren Daniëlle en Gijs sprakeloos. Zij kenden de man niet en wisten niet wat hij bedoelde. De man, van wie een dreiging uitging, vertrok met de mededeling dat hij terug zou komen. Voordat de man kwam was het zo gezellig. Maar nu hij vertrokken was, hing er een donkere wolk boven het huisje. Het bleef niet bij die ene ontmoeting. Wanneer Daniëlle, Gijs en de kinderen Ecomare op het eiland bezochten, brak bij Daniëlle het zweet uit wanneer zij meende die kale man daar te zien. Na een heerlijk dagje met de kinderen, kwam in de avond ineens weer die vreemde man bij Daniëlle. Gijs was dan nog niet terug van een dagje wadlopen. “Waar het omgaat, is dat jij moet leveren”, zei die man weer. “En ik kom terug”, zei hij nogmaals.

De dreigingen werden heftiger. Maar niet alleen van de kale man. Ook Michael speelde daarbij een rol. Gelukkig was de politie op de hoogte. Op een avond kwam Daniëlle alleen in het huisje. Daar trof zij de kale man. Al gauw werd duidelijk wat hij wilde halen.

STRANDSLAG (2020) van LINDA VAN RIJN, is heerlijk ongecompliceerd en vlot geschreven. Door de prettige schrijfstijl ook vlot te lezen. Nee, geen diepgang. Maar dat is kennelijk ook niet de bedoeling. Leuk voor tussendoor.