Verrassende thriller

'Droog water' is na 'Honderd Kamers' de tweede psychologische thriller van de Vlaamse auteur Maxime Paredis.

Alexandra en Lars wonen samen en leiden op het eerste gezicht een gelukkig leventje. Ooit was het anders.
Alexandra haar zus verdronk acht jaar geleden tijdens een schooluitstap en nooit was er uitsluitsel of ze al of niet vermoord werd.
Alexandra en Lars hebben jaren proberen te achterhalen wat er eigenlijk echt gebeurd is maar zonder resultaat.
Nu ze er al een tijdje vrede mee hebben dat ze het nooit te weten zullen komen, vindt Alexandra een ongemarkeerde envelop op haar deurmat.
Daarin zitten twee krantenknipsels over twee recente moorden en een foto van Alexandra's zus Andrea.
De meisjes die vermoord zijn lijken heel goed op Andrea dus de link is door Alexandra heel vlug gelegd.
Samen met Lars is ze terug gedreven om de waarheid achter de dood van Andrea te achterhalen...

De cover valt op door zijn gele kleur maar toch heeft het een duistere, donkere kant. Geel en zwart zijn kleuren die regelmatig bij een thrillercover worden gebruikt.
De titel vind ik heel goed gevonden : Droog water. Hoe kan water nu droog zijn? Of kan het wijzen op huilen zonder tranen.
Bovenaan lijkt het wel of het een vrolijk boek wordt maar onderaan roept het boek een ander gevoel op eerder een duister gevoel.

'Droog water' leest heel vlot. De spanning wordt goed opgedreven door de kleine hoofdstukken en door het wisselen van het heden en het verleden.
De karakters worden heel goed uitgewerkt. De auteur geeft ons af en toe een kijkje in de wereld van de dader zodat je als lezer kan ervaren hoe deze worstelt met zichzelf.
Soms krijg je het gevoel dat hij alles mooi onder controle heeft en dan later lijkt het alsof hij de pedalen kwijt heeft.
Het ene moment voelt hij zich schuldig, heeft hij spijt en wil hij de waarheid vertellen, een ander moment blijft hij gewoon verder handelen als een seriemoordenaar.
Ik was aangenaam verrast door deze voor mij nog onbekende schrijver.
Van bij het begin had ik al een vermoeden wie de dader was maar toch slaagde Maxime er telkens in om me aan het twijfelen te brengen.
Ik kijk al uit naar zijn volgend boek.