Ontroerend maar heel hoopvol

Ambre heeft al 5 jaar lang geen contact meer met haar vrienden. Wanneer ze op een ochtend heel vroeg door een radeloze Rosalie wordt gebeld omdat haar man verdwenen is, vertrekt Ambre halsoverkop naar Arvieux. Ze had nooit gedacht dat ze daar ook Anton en Tim zou treffen. Samen gaan ze op zoek naar Rosalies man. Tijdens haar verblijf in Arvieux komen oude herinneringen naar boven. De periode waarin iedereen van hen het niet gemakkelijk had. Ze steunden en hielpen elkaar en werden een heel hechte groep. Maar nu na 5 jaar is er heel veel gebeurd. Iedereen is veranderd. Ze hebben elkaar uit het oog verloren maar blijkbaar nooit uit het hart...

In het eerste deel 'Waar de zon de sneeuw raakt', kon je op het einde al een korte inhoud van het vervolg lezen. Ik vroeg me af waarom een tweede deel terwijl ik vond dat het verhaal wel bij dit eerste deel mocht blijven. Zou dit tweede deel terug een voltreffer zijn?

Vanaf de eerste bladzijde had ik het gevoel dat ik samen met Ambre terug naar Arvieux trok. De sfeer van de Alpen met zijn sneeuw wordt zo goed weergegeven dat je bijna de berglucht al ruiken. Wat dit verhaal zo krachtig maakt is dat de personages zo levensecht worden neergezet. Anton die voor Ambre altijd een Griekse god was, is nu een man die door zijn handicap hulpbehoevend is. Tim die 5 jaar geleden voor Anton koos omdat hij zich schuldig voelde voor zijn ongeluk. Ambre die na de breuk met Tim een nieuw leven in Lyon opbouwde. Hoe mooi is het dat Ambre dat kleine vonkje deed ontvlammen waardoor hun ogen opengingen.

'Als dromen fluisteren' is een verhaal over vriendschap, leren loslaten, vergeving en vooral over luisteren naar wat jouw hart verlangt ook al moet je pijnlijke beslissingen nemen. Het is heel ontroerend maar ook heel hoopvol.