Weer een verhaal dat blijft nazinderen

Bijna een jaar geleden las ik Als scheuren in de aarde. Een roman die me nog steeds bijblijft. Een van die boeken die zich ergens in je nestelen en daar blijven zitten.

Met De stilte voor de storm bewijst Clare Leslie Hall opnieuw hoe krachtig zij liefde en verlies kan verwoorden.

Wat deze roman voor mij aangrijpend maakt, is hoe dichtbij het komt. Het zo intens houden van iemand en diegene toch kunnen verliezen. Alles draait om liefde, maar ook om trauma en de invloed daarvan op onze mentale gezondheid. Liefde is niet alleen warm en veilig, maar ook kwetsbaar en soms ontwrichtend.

Ik had het moeilijk met Catherine. Als moeder kon ik haar keuze om haar kinderen achter te laten om enkele dagen bij Lucian te zijn, nauwelijks begrijpen. Ik vond haar egoïstisch en dacht meerdere keren: dit zou ik niet kunnen. Tegelijkertijd is juist die ongemakkelijke spanning wat het verhaal kracht geeft. Het zet je aan het denken over verlangen, over oude liefdes, over wie je was vóór je moeder werd.

Sam is misschien wel het meest interessante personage. In eerste instantie leek hij de tweede keus. Gaandeweg zag ik iets anders: een man die zijn ego niet voorop zet, maar zijn liefde. Die ruimte durft te geven, zelfs als dat pijn doet. Wat eerst zwakte leek, werd voor mij kracht.

Ook de verhaallijn van Harry en Ling vond ik hartverscheurend. Liefde vinden en die binnen korte tijd weer verliezen. Het is verdrietig en tegelijk zo invoelbaar.

De stilte voor de storm is een roman die schuurt en vragen oproept. Wat zou ik doen? Waar ligt mijn grens? Wanneer kies je voor jezelf en wanneer voor de ander? Voor mij is dat precies wat een goed boek moet doen: raken en laten nadenken.

Ik vermoed dat deze roman in 2026 zomaar eens hoog in mijn favorietenlijst kan eindigen.