Oog in oog met je angst...

It was het boek waarvan ik altijd zei: dat ga ik nooit lezen.

Ik had ooit (een deel van?) de film gezien en vond het vreselijk. Te gruwelijk. Te eng. En ja: clowns vind ik sindsdien vreselijk. Hoewel ik groot liefhebber van Stephen King en het mijn doel is om zoveel mogelijk van zijn indrukwekkende oeuvre te lezen, stond It jarenlang absoluut níet op mijn lijst.

Tot het boek toch kwam. Want ik mocht dit jaar Kingfluencer zijn bij LS en dit boek hoorde als derde bij de selectie. Het hield me even bezig en ik heb getwijfeld, maar
belofte maakt schuld. En heel eerlijk, ik was ook wel erg nieuwsgierig.

Ik durfde lang niet te beginnen. Maar op een avond, onder een dekentje met een kop thee, sloeg ik het open. De eerste bladzijden herkende ik direct. Ik werd geboeid en steeds meer in het verhaal gezogen. Hoe verder ik kwam, hoe nieuwsgieriger ik werd. Niet alleen naar het verhaal, maar ook naar mijn eigen reactie. Zou het echt zo gruwelijk zijn als ik me herinnerde? Zou ik er wakker van liggen?
Ja, er zijn momenten waarop het boek confronterend en gruwelijk is. Maar het voordeel van lezen is dat je zelf bepaalt hoe ver iets binnenkomt. Je maakt je eigen beelden en je leest soms even wat sneller over passages heen.
Wat me verraste, was dat de horror voor mij niet het hoofdthema bleek. Ik houd van spanning, van verhalen die trekken en je laten doorlezen. It voelde voor mij vooral als een boek over angst. Over hoe angst je klein kan houden. Hoe het je keuzes beïnvloedt. En hoe belangrijk het is om die angst onder ogen te zien.

Ironisch genoeg was ik zelf bang voor dit boek. Juist dat maakte de leeservaring extra gelaagd.
De personages raakten me niet zozeer afzonderlijk, maar vooral hun vriendschap, hun loyaliteit en de bereidheid om elkaar niet los te laten. Ook de thuissituaties maakten indruk: kinderen die niet gezien worden, mishandeling, pesten, eenzaamheid. Dat alles geeft het verhaal een rauwe, menselijke laag die verder gaat dan spanning alleen.

Wanneer ik het boek nu dichtsla, is het niet de gruwel die me bijblijft. Het zijn de thema’s: angst, vriendschap, liefde en de invloed van je jeugd op wie je later wordt. Wat je meemaakt vormt een basis voor hoe je in het leven staat en hoe je je tot anderen verhoudt.

Kings vertelkunst blijft me boeien. Het is veel. Veel personages, veel lijnen, veel lagen. Ik weet zeker dat ik dingen heb gemist. Maar juist dat vind ik prettig. Het gevoel dat alles wat hij beschrijft een functie heeft, dat verbanden later terugkomen, dat niets toevallig is. Ondanks de omvang, het boek telt 1159 (!) pagina’s, voelde het lezen nergens overbodig. Mijn nieuwsgierigheid, ook naar de ontknoping, deed me bijna vanzelf doorbladeren.

Deze specifieke uitgave verdient tot slot een aparte vermelding. De limited edition is werkelijk prachtig. De illustraties van Jasper Rietman, die zelfs doorlopen op de zijkanten, maken dit boek tot een object dat je niet alleen leest, maar ook wilt bewaren. Een exemplaar dat een prominente plek in de kast verdient, en een bijzonder cadeau is voor iedere King-liefhebber.

Is It mijn favoriete Stephen King? Nee. 22/11/63 blijft onbetwist mijn nummer één.
Maar It heeft nu wel een bijzondere plek: het boek dat ik dacht nooit te zullen lezen, maar waarvan ik heel blij ben dat ik het toch heb gedaan. En een boek dat ik, ooit, waarschijnlijk nog eens zal herlezen.

En de film?
Die ga ik misschien nog eens kijken. Niet meteen. Maar wel met de vraag of ik nu verder kan kijken dan de gruwel alleen. Misschien valt het me mee. Misschien niet.
Er is maar één manier om daar achter te komen en ook die angst weer in de ogen te kijken.