Niet echt lief, wel erg vermakelijk

Lieve Debbie leest als een boek dat je eigenlijk “even” oppakt, maar vervolgens blijft doorlezen. De korte hoofdstukken, vlotte stijl, grappige bijzinnen en absurde acties van een allesbehalve lieve hoofdpersoon zorgden ervoor dat ik het boek in hoog tempo uitlas.

Debbie is slim, doortastend en moreel op z’n zachtst gezegd twijfelachtig. Ze is moeder van puberdochters, werkt als columniste en geeft adviezen die regelmatig ver over de grens gaan. Er gebeurt haar van alles, maar ze voelt zich geen moment slachtoffer: gebeurt er iets wat haar niet zint, dan handelt ze onmiddellijk. En dat handelen is behoorlijk absurd en schokkend, en tegelijkertijd verrassend vindingrijk.

Juist dat maakt haar interessant. Ik keurde haar gedrag (uiteraard) vaak af, maar merkte ook dat ik sympathie voor haar voelde. Dat vind ik knap gedaan. De scènes met haar buurvrouw en de boekenclub zijn daar goede voorbeelden van: absoluut niet oké, maar zó absurd en slim uitgewerkt dat ik er toch om moest glimlachen en mezelf zelfs een beetje in haar team betrapte.

De columns die door het verhaal heen lopen, voegen extra humor toe en geven het boek een speelse toon. Het is geen thriller waarvoor je echt moet gaan zitten of diep moet graven, maar juist daardoor perfect voor korte leesmomenten, een leesdip of als ontspanning tussen zwaardere boeken door.

Het plot wist me te verrassen; het einde zag ik niet aankomen. Lieve Debbie is daarmee vooral vermakelijk spannend: niet nagelbijtend, wel nieuwsgierig makend en erg plezierig om te lezen.

Het verhaal zelf zal me misschien niet heel lang bijblijven, maar het leesplezier zeker wel. En soms is dat precies wat je zoekt of nodig hebt.