Lezersrecensie
Het welverdiende eerbetoon voor geheime agentes
In het boek huis in Parijs volg je twee verhaallijnen die afspelen in het verleden en heden.
In het verleden volg je het verhaal van
Skye Penrose. Tijdens WW2 maakt ze een keuze die gevolgen heeft voor de toekomst.
In het heden lees je over Kat Jourdan, zij besluit op verzoek van haar oma een kijkje te nemen in het tweede huis van haqr oma in Cornwall. Tijdens haar verblijf stuit Kat onverwachts op tientallen vintage jurken van Dior. Bij thuiskomst in Australië vraagt ze meteen aan haar oma wat deze jurken daar doen. Ze weet toch van de liefhebberij van haar, Kat, voor deze jurken? Kat krijgt van haar oma een antwoord die haar niet tevreden stelt. Met als gevolg dat Kat zelf op onderzoek uit gaat over haar familiegeschiedenis.
De schrijfstijl is fijn om te lezen. Er wordt een heldere en duidelijk taal gebruikt. Het heden en verleden zijn op een mooie manier aan elkaar geweven dat het goed aansluit bij elkaar. Hierdoor wil je alleen maar doorlezen om alle mysteries te ontrafelen.
Het einde van dit boek is verrassend te noemen en zorgde voor een plottwist die ik niet zag aankomen.
Het is duidelijk dat Lester een boek wilde schrijven die aansluit bij de werkelijkheid, hoe de oorlog verliep. Lester heeft goed vooronderzoek gedaan met het lezen van tientallen boeken die gaan over deze periode (zie nawoord). Het zijn dan ook niet de minste boektitels die zij hiervoor gebruikt heeft o.a. boek van Sarah Helm over Ravensbruck.
Ook laat Lester voor mij onbekende vrouwen uit de oorlog aanbod. Zo geeft ze bijv. aandacht aan Catherine Dior, de zus van Christian Dior. Een vrouw die een rol heeft gespeeld in het Franse verzet.
In mijn ogen is dit boek een onderscheiding die de geheime agentes hadden moeten krijgen na de WW2. Het is diep triest hoe geheime agentes na de oorlog zijn behandeld door hun thuisland. Ik vond het dan ook wreed om te lezen dat er na de WW2 wel officiële zoektochten werden ondernomen naar mannen die spioneerden. Maar dat niemand zich, behalve Vera Atkins (dit komt ook aanbod in het boek) bekommerde om het ophalen van de vrouwen. Van vele vrouwen weten we tot op dag van dag niet wat er met hen gebeurd is.
Het boek krijgt ⭐⭐⭐⭐⭐ sterren.