Boos op iedereen die nog leeft en doorgaat

In het gezin van Sem is er een baby op komst. Papa en mama zijn erg blij, maar Sem (8) ziet het niet zo zitten, tenzij het een broertje is. Want hij houdt van voetballen. En samen voetballen met je broertje, dat zou wel kunnen.
Maar eerst wordt hem verteld dat het een zusje wordt. En kort daarop gaat het mis. De baby groeit niet goed en wordt in de 25e week van de zwangerschap doodgeboren. Sem geeft de baby haar naam: Kato, naar een stoer meisje uit zijn klas.
Er volgen vier maanden waarin alles anders is. Mama zit diep in de put en komt lang haar bed niet uit. Papa probeert door te gaan, maar heeft ook veel verdriet. Sem is vooral boos.
Het is duidelijk dat de schrijfster zich verdiept heeft in de kwestie en met ervaringsdeskundigen heeft gepraat. De gevoelens en gedachten van zowel de volwassenen als Sem worden op een authentieke manier weergegeven. En dat is best heftig om te lezen. Gelukkig heeft Sem opa en oma van mama's kant nog. Zij leven van het begin tot het eind mee en geven Sem steun en begrip op de momenten dat hij het hard nodig heeft.

Achterop het boek staat: Een gevoelig en belangrijk boek, dat kinderen en volwassenen kan helpen bij een rouwproces. Voor kinderen vanaf 8 jaar. Toch vind ik dit niet een boek dat je kinderen van 8-10 zelfstandig moet laten lezen (vrijlezen).
Als omstandigheden het noodzakelijk maken om dit boek (voor) te lezen, dan zou ik altijd kiezen voor een begeleidende volwassene erbij. Geef altijd gelegenheid om na te praten, zodat je weet hoe het bij de kinderen is overgekomen. Laat ze niet met vragen zitten over de dood of het hoe en wat er omheen.
Er is nog een reden waarom ik dit boek te moeilijk vind voor de aangegeven leeftijd: in het boek is ervoor gekozen dat de baby een stem heeft, zowel in de buik, tijdens de geboorte als na de dood. De verhaallijn wordt onderbroken door hoofdstukken waarin Kato vertelt wat ze ervan vindt of wat ze hoopt dat er gaat gebeuren. Dit is een lastig perspectief. Je moet als kind van 8-10 behoorlijk wat leeservaring hebben om dit te kunnen volgen en plaatsen.

Op de cover van het boek prijkt een grote, kale beuk zonder bladeren waarin een rode ballon met kaartje is blijven hangen. In een van de laatste hoofdstukken komt deze scène voor. Sem heeft op de dag dat de baby eigenlijk geboren had moeten worden met zijn opa een rode heliumballon gekocht en schrijft een hartverscheurend kaartje. De ballon wordt opgelaten maar eindigt in de boom achterin Sem's tuin. Wat er daarna gebeurt getuigt wel veel van wensdenken. Het boek eindigt positief. Maar of het ook de juiste troost geeft voor kinderen die dit echt meemaken - wat het boek pretendeert - dat vraag ik me af.
Hoe dan ook, gevoelig is dit boek zeker. En misschien vinden kinderen van 8-10 het ook wel fijn om gewoon een beetje over zo'n situatie te fantaseren. De werkelijkheid is vaak al vreselijk genoeg.