Over gehaktballen of: hoe gedichten overal bij passen

Dit boek is voor mij de verrassing van het jaar! Het werd aangekondigd als vrolijk debuut over vriendschap, een hond en ... gedichten. Dat zie je duidelijk af aan de cover. Die is sprankelend geel. Een vrolijke hond komt met een bolletje wol in zijn bek naar je toe rennen. Een cover die veel kinderen van 9-12 jaar (de doelgroep) zal aanspreken. Maar waar slaat de titel op? Waarom heeft de hond een bolletje wol in de bek en niet een gehaktbal?

Genoeg reden om snel het boek te gaan lezen! Het verhaal gaat over Sjuul, die elke middag bij haar oma is. Oma leest graag en veel. Ze leest Sjuul altijd de stukjes voor die ze zelf mooi vindt en vaak zijn dat gedichten. Sjuul zegt daarover: "Ik denk niet dat ik later dichter word. Ik ben niet zo goed met woorden. Ik ben beter met echte dingen die je kunt vastpakken. Zoals nu bij oma. Ik vis de bolletjes (wol) met mooie kleuren uit de mand. Die leg ik bovenop. Lichtblauw, donkerblauw, grijsblauw en koningsblauw (...) Blauw, blauw, blauw, ik houd van jou. (blz. 7)" Toch komt Sjuul of ze het nu wil of niet steeds in aanraking met gedichten.

Aan het einde van het boek vat ze het zo samen: “Oma keek me verbaasd aan, ze had duidelijk niet verwacht dat ik iets van gedichten wist. En dat kun je inmiddels toch wel stellen. Ik weet er niet veel van, maar ik weet wel iets.
Ik vind dichten een manier van denken,
met sprongetjes en kronkels,
achterstevoren en ondersteboven.
Het lijkt op huppelen in je hoofd,
of salto’s maken met woorden.

Ik ben niet dol op gedichten, mensen doen er veel te ingewikkeld over. Maar zo nu en dan een elfje, of een kort gedicht dat grappig is, of misschien een lang gedicht, maar dan alleen voor héél bijzondere momenten.
Dat gaat nog wel. Maar om nou te zeggen dat ik van gedichten houd… Nee.” (blz. 101)

Het verhaal loopt lekker en zit goed in elkaar, maar vult wel erg veel in voor de lezertjes. Dat is fijn voor wie dat nodig heeft, maar voor boekenwurmen en leesfanaten zal het al gauw te simpel zijn. Voor al die kinderen die nog nooit in aanraking zijn geweest met gedichten (poëzie) is dit boek een eye-opener. De lezer leert mee met Sjuul wat gedichten met je (kunnen) doen en dat het leuk is om zelf gedichten te maken.
Ondertussen gaat het ook nog over Luca, die een gedicht zoekt voor op de crematie van zijn oma, over Bella, de hond van die oma en over de meester van Sjuul. Het verhaal is heel geschikt voor de gemiddelde lezer van groep 6-8: met veel empathie, niet te ingewikkeld en genoeg vaart om te blijven boeien.

De schrijfster komt zelf uit het onderwijs en vindt dat je kinderen serieus moet nemen, met goede boeken die best moeilijk mogen zijn... Ik vind dit niet echt een moeilijk leesboek, maar vanwege het thema gedichten is er misschien een drempel voor leerlingen om dit boek te pakken. Poëzie wordt maar al te vaak "moeilijk" gevonden. Dat is helemaal niet nodig. Neem de leerlingen serieus en laat ze gewoon aan het boek beginnen. Combineer het met poëzie in de klas of voorlezen. Maak zo poëzie de gewoonste zaak van de wereld en laat ze ervan genieten!
#poëziemagelkedag