Een verlaten Parijs appartement, gevuld met kunst, geheimen en een verleden waarin de tijd lijkt te hebben stilgestaan

Soms komt een boek op een onverwacht moment op je pad. Afgelopen zomer vond ik Het Franse geheim in een boekenkastje op een camping in België. De naam Karen Swan wekte direct mijn nieuwsgierigheid: een bekende auteur waar ik al vaker goede verhalen over had gehoord. Het boek mocht dus mee naar huis.

Het verhaal start veelbelovend. Een verlaten Parijs appartement, gevuld met kunst, geheimen en een verleden waarin de tijd lijkt te hebben stilgestaan. Kunsthandelaar Flora krijgt de opdracht de inboedel te inventariseren en raakt daarbij betrokken bij een familie vol spanningen, verborgen motieven en de weinig toegankelijke Xavier. De ingrediënten voor een intrigerend en mysterieus verhaal zijn volop aanwezig.

Toch had ik moeite om direct in het boek te komen. Het verhaal bevat veel details, waarvan ik me regelmatig afvroeg wat hun functie was binnen het geheel. Hierdoor voelde het tempo voor mij soms traag en kwamen bepaalde passages wat langdradig over. Zodra de personages echter meer met elkaar in interactie kwamen, begon het verhaal me beter te pakken. In die onderlinge verhoudingen en spanningen ligt wat mij betreft de grootste kracht van het boek.

Richting het einde komt er plotseling meer vaart in het verhaal en volgen de gebeurtenissen elkaar sneller op. Dat zorgde ervoor dat ik met meer plezier doorlas. Het einde vond ik mooi en passend bij het verhaal, waardoor ik het boek uiteindelijk met een positief gevoel heb afgesloten.

Het Franse geheim is voor mij geen absolute favoriet geworden, maar zeker ook geen tegenvaller. De sfeer, setting en het slot maken veel goed. Dit boek heeft me in elk geval nieuwsgierig genoeg gemaakt om in de toekomst nog een ander boek van Karen Swan te lezen.