Lezersrecensie
Verzetshelden of oplichters?
. Met "De onwaardigen" gaan we naar het door Duitsland bezette Oslo tijdens W.O.II. Jacobsen dropt ons meteen in bonte jeugdbende, het is in het begin even wennen aan de vele diverse personages. Hoofdpersonage is Carl (of "Kalle") die met zijn agressieve vader een vrij woelige relatie heeft. Als zijn vader omkomt, gaat Carl zich vragen stellen: wie was die vreemde man eigenlijk? Waarom doet de hele omgeving zo zwijgzaam en mysterieus over hem? Terwijl de bende zich inlaat met diefstal en zwendel, zoekt Carl naar een vraag op zijn antwoord. Hij ontmoet allerlei mensen, ook Duitsers, en weet niet goed welke rol ze in dit verhaal spelen. Zijn het verzetsleden? Of verraders?
Hoe mensen reageren in tijden van oorlog, van bezetting, daar gaat deze avonturenroman ook over. Arne, de "niet-Jood", kan het leven niet aan in een bezet Oslo, en verlaat de stad, zijn vrouw en zijn kinderen. Anderen strijden wel, of ze verraden. Maar wie is wie? Wie verschuilt zich achter de vele maskers? En wat is in wezen de definitie van een "held"?
Over zijn vader denkt Carl:
"Verzetsheld of professionele oplichter?
Was er enig verschil? Had de bezetting niet ook een markt geopend voor voormalige verschoppelingen en sluweriken, voor charlatans en alcoholisten, eindelijk in dienst van een goede zaak? " (p. 196)
Jacobsen vertelt vooral. En dat kan hij heel goed, je wordt door het verhaal helemaal meegezogen (dat was ook al in zijn Barrøy-reeks het geval). Hij oordeelt niet, geeft geen mening. Toch schemert zijn gedachtengang door het verhaal heen. Als de bevrijding komt, dan lopen de meeste verraders nog op vrije voeten rond. Hebben zij de prijs wel betaald voor de schade die zij aan de bevolking hebben toegebracht? Zijn degene die wél vochten dan de "onwaardigen" geworden?
Een vlot lezende roman. Jacobsen schrijft soms wel erg suggestief, hij laat woorden onuitgesproken: het vraagt dus altijd een beetje denkwerk (of fantasie) om het volledige verhaal te volgen. Ook zijn manier om dialogen weer te geven (zonder aanhalingstekens) is soms verwarrend, je moet er in elke geval aan wennen.
Hoe mensen reageren in tijden van oorlog, van bezetting, daar gaat deze avonturenroman ook over. Arne, de "niet-Jood", kan het leven niet aan in een bezet Oslo, en verlaat de stad, zijn vrouw en zijn kinderen. Anderen strijden wel, of ze verraden. Maar wie is wie? Wie verschuilt zich achter de vele maskers? En wat is in wezen de definitie van een "held"?
Over zijn vader denkt Carl:
"Verzetsheld of professionele oplichter?
Was er enig verschil? Had de bezetting niet ook een markt geopend voor voormalige verschoppelingen en sluweriken, voor charlatans en alcoholisten, eindelijk in dienst van een goede zaak? " (p. 196)
Jacobsen vertelt vooral. En dat kan hij heel goed, je wordt door het verhaal helemaal meegezogen (dat was ook al in zijn Barrøy-reeks het geval). Hij oordeelt niet, geeft geen mening. Toch schemert zijn gedachtengang door het verhaal heen. Als de bevrijding komt, dan lopen de meeste verraders nog op vrije voeten rond. Hebben zij de prijs wel betaald voor de schade die zij aan de bevolking hebben toegebracht? Zijn degene die wél vochten dan de "onwaardigen" geworden?
Een vlot lezende roman. Jacobsen schrijft soms wel erg suggestief, hij laat woorden onuitgesproken: het vraagt dus altijd een beetje denkwerk (of fantasie) om het volledige verhaal te volgen. Ook zijn manier om dialogen weer te geven (zonder aanhalingstekens) is soms verwarrend, je moet er in elke geval aan wennen.
1
Reageer op deze recensie
