Mens of kunstenaar?

Ik ben grote fan van Knausgård en lees dan ook (bijna) al zijn publicaties. In dit kleine boekje vertelt hij over zijn ontmoeting met de beroemde kunstenaar Anselm Kiefer, waarvoor hij een grote fascinatie heeft. Ik heb zelf al eens werk van Kiefer gezien in een overzichtstentoonstelling en was ook bijzonder onder de indruk van diens kunst, vooral van de emotionele kracht die ervan uitstraalt. In het boek gaat het minder over de kunst van Kiefer zelf; eerder over de ontmoeting met de man: hoe hij zich voordoet, hoe hij leeft, … En daar kreeg ik wel een schok van. Hoe die man - die ik nederig dacht te zijn - leeft als een soort nieuwe aristocraat (vluchtjes per helikopter en privé-jet van het ene atelier naar het andere, in elke verblijfplaats een vaste kok, …). Je kan ook serieuse ecologische bedenkingen hebben over de werkwijze hoe hij met lood omspringt in zijn creaties… Kortom, het dagelijks leven van Kiefer heeft voor mij een schaduwzijde gemaakt aan diens kunstenaarschap. Maar Knausgård zegt het zelf: de mens is niet de kunstenaar… Zou je eigenlijk telkens moeten weten welk leven de kunstenaar leidt? Geeft dat niet een ander beeld van zijn kunst? Of moet je daar onbevooroordeeld naar kijken? De mens los van de kunst die hij produceert? Dat lijkt me een belangrijke vraag in dit boek…