Sporen

De derde van de trilogie uit de periode 1933-1935 van deze uitmuntende en boeiende Tsjechische auteur. Net als in "Hordubal" (1933) en in "Meteoor" (1934) is het thema hier de poëtisch-filosofische probleemstelling dat de enige manier om de werkelijkheid te ervaren mogelijk is door die werkelijkheid onder verschillende ooghoeken te doorvorsen. In "Een doodgewoon leven" voelt een spoorwegambtenaar zijn einde naderen. Hij besluit daarop om zijn leven neer te schrijven. Aanvankelijk vindt hij zijn leven inderdaad heel "doodgewoon", hoe hij telkens op een ander "spoor" gezet wordt of in andere stations terecht komt in zijn leven, of hoe hij soms "ontspoord" wordt (prachtige symboliek is dat hier!). Tot hij een tweede stem in zichzelf hoort. Een stem die hem bijna honend toespreekt: "Hola, vriend, is je leven dan zo doodgewoon...?"... En dan ervaart de man zijn leven helemaal anders. Hij heeft niet één leven geleefd, maar twee, drie, vier, vijf, en meerder levens samen. Wie was hij dan eigenlijk? Welk leven domineerde hem en hoe kreeg hij dat onder controle? In welke mate is ons leven bepaald door onze ouders, onze voorouders, onze familie, ons voorgeslacht? Het zijn ongelofelijk boeiende vragen en de conclusies zijn intrigerend. Het leuke aan dit boek is dat Capek helemaal niet moeilijk schrijft, op een bijna luchtige, licht ironiserende manier, denken we mee na over deze levensvragen. Voor mij absoluut de topper van deze trilogie. Een auteur die terug veel gelezen moet worden!