Literaire non-fictie

"De wereld dommelt in van vermoeidheid en iedereen streeft in zijn dromen zichzelf na. Iedereen slaagt. Iedereen is constant ontvankelijk voor bewondering. Falen vindt zo onopvallend mogelijk plaats en dient als leerervaring. Het is allemaal zo kleinschalig, zo baatzuchtig... De architecten maakten tenminste grote gebaren, waagstukken, werk op grote schaal, en plein public, concrete massa en oppervlakte die verhouding afdwingen en onverschilligheid te slim af zijn. Een architect die faalt in de openbare ruimte, faalt onverholen voor duizenden ogen, en dat gedurende een langere periode in de tijd. Wie zich op het waagvlak van de geschiedenis begeeft, daagt de vergankelijkheid uit. Zoveel branie moet sommigen wel de ogen uitsteken." (p. 131). De kromme kerktoren in het Franse dorpje Verchin, de hevige concurrentiestrijd tussen Borromini en Bernini in Rome, de romantische "Villa Elbe" in Napels, de "Kinetic Sculptures" van Starr Gideon Kempf in Colorado Springs, ... het zijn maar enkele voorbeelden: in haar prozadebuut gaat Charlotte Van den Broeck op zoek naar architecten die een hoog ideaal nastreven en die dat ook vaak met hun leven moeten betalen. Een vorm van literaire non-ficitie dat nooit gaat vervelen. De auteur documenteert niet alleen, zij maakt de verhalen ook heel persoonlijk en doorleefd, ontmoet interessante mensen op haar reis. Ook deelt ze haar meest persoonlijke gedachten. Ik heb het boek niet in één keer gelezen maar regelmatig een hoofdstuk. En dat wat steeds een aangename literaire ervaring!