Oei... dit deel vind ik niet zo leuk. :/

Ai ai ai... Ik ben teleurgesteld in dit boek. Ondanks ik Lynn Painter haar boeken heel graag lees, vond ik dit een tegenvaller. :/
Op zich stak het verhaal mooi in elkaar, maar voor mijzelf had het absoluut geen meerwaarde en was dit tweede deel zeker niet nodig. Ik vond dat deel 1 mooi eindigde en daarbij had het mogen stoppen.
In dit deel kon ik mij absoluut niet vinden in hoofdpersonage Liz. In het eerste boek sloot ik haar in mijn hart, maar in dit deel heb ik mij vaak geërgerd in haar doen en denken. Moh zo kinderachtig! :/ Ze is enorm verandert en ik herken de Liz uit het eerste boek niet meer terug, wat ik enorm jammer vind. :/ Snap ook niet goed dat ze bepaalde songteksten/films ineens niet meer leuk vindt terwijl ze in het eerste boek zo'n grote fan was. Ik snap dat 2 jaar ouder worden een mens kan veranderen, maar niet zoals ik haar zag veranderen. Dat lag mij helemaal niet. :/
Wes daarentegen heeft dan zoveel meegemaakt, gaat het 'verkeerde pad' op voor hij zich herpakte, maar doorheen het boek bleef hij wel gewoon Wes zoals we hem kennen van deel 1. Ik sluit hem nog steeds in mijn hart. :) Nu nog meer na wat hij allemaal meegemaakt heeft.
Wat mij ook nogal stoorde was dat Liz interviews moet afnemen van de hockeyspelers, wat dan ook mooi wordt uitgelegd. Maar van Wes moet er ineens een diepgaand interview plaatsvinden waarbij hij de misserie van vroeger met de wereld moet delen. Waarom? Wat was hier de meerwaarde aan? En waarom niet de andere spelers uitgebreid aan bod laten komen?
Vond het mooi om te lezen hoezeer Wes moeite doet om Liz terug te krijgen na zijn fouten en persoonlijk vind ik dat Liz hier kinderachtig op reageert. Maakt niet iedereen fouten? En loog zij ook niet tegen Wes? Dat mag dan wel volgens haar? Naarmate het einde in aantocht was, was ik eerlijk gezegd blij dat ik erdoorheen gesparteld was. Om dan weer een zucht te slaan. Liz wil Wes niet vergeven. Oke, haar mening. Maar dan krijgt Wes een 'klein ongelukje' op het honkbalveld en in het ziekenhuis vergeeft ze hem ineens wel?
Ach ja, ik denk dat ik te oud ben voor dit boekje en dat ik teveel nadenk over dingen. :) Jammer dat dit deel niet aansloeg bij mij.