Een witte haas in een duister verleden

Een boek met zo’n prachtig en aaibaar omslag kun je niet laten liggen! De titel verraadt weinig van de inhoud, waar is de link met de roadtrip van twee vrouwen die elkaar na jaren weer treffen? Met het motto uit Alice in Wonderland is de lezer gewaarschuwd: we moeten alles niet te letterlijk nemen, maar ons mee laten voeren met de jeugdherinneringen van de auteur. En hier wordt het interessant: het is Sara die vertelt over haar jeugdvriendin Lejla en mocht het niet helemaal kloppen met de werkelijkheid dan geeft ze zelf de verklaring: ze verzint gebeurtenissen. Met dit in het achterhoofd kun je het verhaal, de roadtrip prima lezen en met een beetje verbeelding reis je mee met het tweetal in hun Astra van Mostar naar Wenen waar Armin, de broer van Lejla zijn opwachting zou maken.

De spanning in het verhaal wordt veroorzaakt door de verschillen tussen de twee vrouwen, de tijd waarin ze opgroeien en de belangrijkste: de oorlog in Bosnië. De twee hebben 12 jaar geen contact met elkaar gehad, Sara bouwde haar leven op in Dublin en Lejla werd serveerster in Mostar. Zeg je Bosnië en jaren ‘90 dan is de oorlog niet ver weg, in dit boek wordt daar niet zo open over gesproken, maar vooral naar verwezen. Ook de verschillende etniciteiten en de daarbij behorende spanningen komen aan bod, waarmee die tussen de vriendinnen zich langzaam proberen prijs te geven..

In een originele opbouw, 12 hoofdstukken (net als Alice in Wonderland) waarin heden en verleden elkaar afwisselen wordt de duistere wereld opgeroepen waarin beide vriendinnen moeten dealen met hun geschiedenis en hun vriendschap.

Over de schrijfstijl kan gezegd dat beeldspraak wel erg prominent aanwezig is, in aantal en ook soms wat overtrokken. Bijvoorbeeld deze twee op pag. 60:

‘Ik weet alleen nog wel dat Mostar schitterde als een opgepoetst Turks koffie- kannetje, terwijl het een onverklaarbare sombere dag was, ondanks de ondraaglijke hitte. Ik herinner de toeristen en hun plastic parasols. Die waren over de Oude Brug uitgestrekt als een krans van nep bloemen op een of ander belangrijk graf.’

En ja, de haas….het is beter het boek zelf te gaan lezen om erachter te komen hoe deze haas loopt.