Een trage thriller

Recensie geschreven voor de boekenkrant.

In Vrije val van Randi Fuglehaug volgen we journalist Agnes Tveit. Zij is aanwezig op het extreme sports-festival. Een skydiveteam van vier vrouwen openen het festival. Voor de ogen van honderden mensen gaat het fout. Eén van de parachutes gaat niet open. Later uit het politieonderzoek blijkt dat het geen ongeluk was. Iemand heeft geprutst met de parachute van de overleden vrouw Veslemøy Liland. Agnes krijgt de opdracht om over dit tragische ongeval te schrijven, maar ze besluit om meer te doen dan alleen een artikel te schrijven. Ze besluit op onderzoek uit te gaan en wil weten wie Veslemøy Liland iets aan wilde doen en waarom. Het verhaal begint met een hoofdstuk dat wordt verteld vanuit het perspectief van het slachtoffer. Je leest over de laatste paar minuten voor haar dood en dit zorgt ervoor dat je direct geïnteresseerd bent in het verhaal. ‘Veslemøy Liland ving voor de laatste keer de blik van ieder van haar vriendinnen voordat ze losliet. Ze vloog een beetje voor de anderen, wierp de pilotparachute uit en wachtte op de welbekende, maar altijd enigszins onaangename ruk. Die kwam niet.’
Daarna wordt het verhaal verteld vanuit Agnes’ perspectief. Na twintig jaar in Oslo te hebben gewerkt is ze teruggekomen naar haar geboortestad Voss, waar ze bij de lokale krant werkt. Wanneer Agnes de vriendinnen van Veslemøy gaat ondervragen en onderzoek doet naar het verleden van Veslemøy, beseft ze dat er meer speelt dan dat ze eerst dacht. Kan ze achter de waarheid komen van de moord? Door het verhaal heen leer je Agnes duidelijk kennen, wat voor een eerste deel van een serie erg fijn is. Zelf vond ik Agnes echter geen prettig personage om over te lezen.. Zo is haar gedrag tegenover haar vriend vervelend, en het wordt niet tot weinig uitgelegd waarom zij zo reageert. ‘“Ben je het zat?” vroeg Fredrik. “Ik ben jou zat, dacht ze.”’ Ook had het plot beter kunnen worden uitgewerkt, en het onderzoek naar de moord is zwakjes. Het boek komt traag op gang en het duurt lang voordat er iets interessants gebeurt. Dit zorgt ervoor dat het moeilijk is om je aandacht bij het verhaal te houden. Daarnaast is er geen spanning aanwezig. De schrijfstijl van Fuglehaug leest, ondanks de korte hoofdstukken, moeilijk weg. Desondanks was de dader en het motief een fijne verassing. Vrije Val had een spannende thriller kunnen worden, want het heeft zeker de juiste ingrediënten hiervoor. Wie weet komt dit meer naar boven in het tweede deel van de Fjorden-serie.