Drama en feelgood in de tenniswereld

Mette werkt al jaren hard aan een carrière in de sportmedia. Als ze de kans krijgt een documentaire te maken over de comeback van tennislegende Björn de Graaf, weet ze dat ze die kans niet kan laten liggen. Het zou een enorme boost in haar carrière zijn.

Maar Björn en Mette hebben een ingewikkelde geschiedenis. Na een incident in het verleden is al het contact tussen Mette’s familie en Björn verbroken. En wat er is gebeurd is onvergeeflijk. Dus deze documentaire is gewoon geen goed idee.

Maar Mette heeft te hard gewerkt om deze kans aan zich voorbij te laten gaan. Tegen beter weten in besluit ze voor de documentaire te gaan. Maar kan ze Björn vergeven voor wat er gebeurd is? En kunnen haar ouders háár vergeven voor deze samenwerking?

Geloof het of niet: Game, set, perfecte match is mijn eerste boek van Gillian King. Na alle goede verhalen had ik heel veel zin om eraan te beginnen. En ik begrijp zeker waarom haar boeken zo populair zijn: het is een combinatie tussen een drama en een feelgood. En gek genoeg werkt dat ontzettend goed. Het genre wordt ook vaak realgood genoemd.

Ik was al snel gegrepen door het boek. King weet heel zorgvuldig steeds kleine hapjes informatie los te laten, waardoor je steeds meer leert over het verleden. Maar het blijft dus ook steeds spannend wat er precies gebeurd is. Dat zorgt ervoor dat je door wilt lezen.

De relatie tussen Mette en Björn is mooi beschreven. De gevoelens zijn goed uitgediept, duidelijk en logisch met de personages en hun persoonlijkheden. De tweestrijd is goed voelbaar, ook omdat je uit beide perspectieven leest. Sommige gebeurtenissen maak je twee keer mee, uit zowel het perspectief van Mette als van Björn. Dit gebeurt niet te vaak en zijn ook geen lange scènes, dus het maakt het boek niet eentonig.

Helaas merkte ik wel dat het voor mij soms wat op de oppervlakte bleef. Er gaat veel aandacht uit naar de relatie en aantrekkingskracht tussen Mette en Björn. Dat vond ik op den duur niet meer zo nodig: ik wist op den duur wel hoe dat in elkaar stak. Het is op zich ook niet erg, maar ik vond dat het te weinig werd afgewisseld met andere delen van het verhaal. Zo had ik echt veel meer willen zien van diepte-interviews voor de documentaire, ongemakkelijke gesprekken, proberen te vissen naar dingen waar hij niet over wil praten. Als lezer krijgen we die informatie wel via flashbacks, maar ik had toch ook liever gezien dat er meer werd gefilmd dan wedstrijden of trainingen.

Daarbij had ik misschien ook iets meer verwachtingen van het tennisaspect: na het lezen van Carrie Soto is back van Taylor Jenkins Reid had ik helemaal zin in spannende tennisrally’s. Die kregen we zeker, maar van de comeback zien we minder dan ik had gehoopt.

Het is een fijn boek dat lekker leest en je zeker laat doorlezen tot het einde. Maar het is ook wel echt een luchtig boek dat ik ook wel makkelijk opzij kon leggen, ondanks het wat zwaardere thema. Maar ik zal eerlijk zijn: dit komt ook gewoon door mijn verwachtingen en het boek klopt gewoon heel goed met hoe het wordt aangeprezen.

Kortom: een fijne feelgood met een rauw randje en voldoende spanning om het binnen no time uit te willen lezen.

Ik las dit boek als onderdeel van de World of Romance Boekenlounge en kreeg het opgestuurd van HarperCollins. De meningen zijn natuurlijk gewoon mijn eerlijke ervaring.