Van gek afstudeerproject naar wereldreis zonder geld op zak

Wiebe wakker maakt als afstudeer project een duurzaame wereldreis. Wat begon als een grappig plan tijdens een biertje drinken, krijgt bij Wiebe toch concrete plannen. Hij gaat het gewoon doen! Van Houten naar Sydney reizen in een elektrische auto en zonder geld. Hopend op de goedheid van de mens, die hem eten, een slaapplaats en of een stopcontact voor zijn auto willen verschaffen. Maar voordat hij op weg kan heeft het wel heel wat voeten in aarde, hij moet op zoek naar sponsors en ook de auto moet geregeld. Een heleboel dingen lukken wel, maar de auto valt nog niet mee, maar gelukkig is daar Marcel, die zijn auto beschikbaar stelt. Wiebe kan op weg en als lezer beleef je dit avontuur helemaal met hem mee. De route loopt niet linea recta naar Sydney, hij gaat daar heen waar mensen hem willen inpluggen, eten en een slaapplaats bieden dus zo gaat zijn reis van hot naar her, van Italië richting Scandinavië. Omdat het een duurzame reis is, wil Wiebe ook duurzame projecten bezoeken op de plekken waar hij komt. En geeft dit dan ook weer aandacht op zijn platform. Zijn reis begint in maart 2016, dus toen zag je nog niet zoveel electrische auto's als nu. Het is echt mooi om te zien hoe vriendelijk de mensen zijn en hem willen helpen. En in het westerse gedeelte gaat het ook allemaal nog wel van een leien dakje. Maar richting de oosterse landen komt er wel wat papierwerk bij kijken. En de bureaucratie is soms wel bijzonder te noemen. De taalbarrière was soms ook wel wat lastig, maar uiteindelijk kwam alles weer toch weer goed terecht. Dat Wiebe niet helemaal zonder geld op zak kan reizen komt tot uiting door bepaalde papieren waar hij voor moet betalen, en ook de auto moet een paar keer verscheept worden. Daar zet hij crowdfundingsacties voor op en ook dit lukt hem iedere keer, of er is een rijk persoon die hem op weg wil helpen. Er is een groot contrast in de diverse landen die hij bezoekt. Van Dubai naar India is een groot verschil. Ook is het wel eens spannend of de batterij van de auto de afstand wel gaat halen tot zijn volgende bestemming, maar daar gaat Wiebe soms creatief mee om, om aan stroom te komen. Hij is uiteindelijk drie jaar onderweg en dat gaat mentaal niet in je koude kleren zitten. Wiebe heeft het soms zwaar om keer op keer zijn verhaal te vertellen en voelt zich ondanks dat hij veel mensen ziet en spreekt toch ook eenzaam. Maar als dan Sydney in beeld komt leeft hij weer helemaal op en plant hij zijn Grand finale. Ik heb echt met heel veel plezier zijn reis gelezen. Je krijgt zo echt mee hoe de landen verschillen, maar hoe overal de mensen zo vriendelijk en geïnteresseerd zijn. Hij schrijft met humor en positiviteit maar ook als het even minder goed met hem gaat. Maar wat een hartelijke personen heeft hij ontmoet, en bijzondere avonturen beleefd, dat is nog het mooiste van alles.