Nergens saai maar te oppervlakkig

Voor de Hebban leesclub mocht ik dit boek lezen. Met veel plezier het boek opgepakt. Getriggerd door de vrolijke kaft, titel en ondertitel. Het boek leest makkelijk weg met korte hoofdstukken afwisselend in tijd alsmede terugblikken jeugd. Nergens is het verhaal saai. Leest super vlot maar op einde gevoel dat verhaal te oppervlakkig blijft. Verder een dun boekje.

Het gaat over Isa die na haar scheiding een affaire krijgt met haar baas Xander. Na die affaire gaat ze met tips van haar vriendin Liddy op Tinder zodat ze niet de verkeerde mannen uitkiest. Een grappig relaas van haar avonturen, haar dates volgt, allemaal in lockdown. Ook de lockdown thuissituaties van Isa en Liddy komen aan bod. Liddy gaat tijdelijk bij haar schoonmoeder wonen. Wie wil dat nu niet? Toch blijkt daten niet de oplossing om te vergeten en haar eenzaamheid te stillen. Ze krijgt van haar psychologe een pijnlijke spiegel voorgehouden. ‘The only person I ever lost and needed back was me’. Isa gaat dingen inzien en gaat aan de slag. Thuiskomen krijgt een andere betekenis, een andere invulling.

We volgen een mooie ‘reis’ die Isa maakt. Veel inzichten en wijsheden. Veel spreuken, allemaal in het Engels. Vele zullen zich deels of geheel kunnen herkennen in het geschetste verhaal. Zware boodschap met veel luchtigheid met grappige omschrijvingen.

Enige kritiek is dat iets te oppervlakkig blijft. Te weinig alles uitgewerkt. Daarmee wel een vlot boekje voor tussendoor, een feelgoodje, maar zwaarte boodschap en personages krijgen iets te weinig body. Je leeft minder mee, wordt minder geraakt. Verhaal laat gevoel achter dat het meer potentie in zich heeft maar niet zo gebracht is. Ook het veelvuldig gebruik van Engelse woorden had minder gemogen.