Ik zie iets over het hoofd, maar wat?

Herkent u het gevoel dat je na het lezen van een boek er maar een recensie op naslaat om erachter te komen waar het nu allemaal over ging? Dat het je maar niet lukte om tijdens het lezen je vinger te leggen op waar het verhaal begint en waar het eindigt? Dat je als een politierechercheur naar de feiten kijkt die voor je liggen en je uiteindelijk concludeert dat je iets over het hoofd ziet... maar wat?
Mijn basis aan doelgerichte kennis zal te laag zijn om dit soort boeken te doorgronden of moest ik de Marokaanse cultuur tot op de haarvaten begrijpen voordat ik aan dit boek begon?
Moest ik eerst de politieke geschiedenis van het land Marokko vanaf de jaren 50 tot mij nemen om de keuzes van de personages een plek te geven? En Tunesië, what about Tunesië?

En waarom vind ik eigenlijk de lovende recensies die over dit boek worden geschreven en de prijzen die dit boek heeft gekregen een pure uiting van woke? Lullen al die literaire scribenten elkaar na en tappen ze voortdurend uit elkaars vaatje? Het is woke om Oroppa te lauweren omdat wij westerlingen ons superieur achten en het af en toe leuk is om een arabisch getint boek de door onszelf gecreëerde paradijselijke boekenhemel in te prijzen.

Mijn eigen bevooroordeelde geest zou er nooit toe worden aangezet om dit boek spontaan te gaan lezen. Gelukkig heb ik mensen in de boekenclub zitten met een bredere blik op de wereld. Die mij dwingen dit boek te lezen en mij godzijdank volcontinu tot andere inzichten brengen.
Toch bleef scepsis mij omringen toen ik de eerste bladzijde omsloeg en mij dus een zoekende in de Noordafrikaanse woestijn waande.

Tot dus dan die hufter Yousef Saoui maar in je kop blijft zitten. Het hoofdstuk 'de pissende pelgrim' verdient het om herlezen te worden.
Doe dat en u kunt u de moeite besparen om de gehele geschiedenis van Marokko door te spitten en u kunt u vooral de ergenis besparen waarom u denkt, en vooral denkt te weten, waarom zoveel Marokkanen besloten de oversteek naar Europa te maken. Arbeidsmigratie zal daarin een kleine rol spelen.

Lees Oroppa en onderga verhalen die tegen de klippen aanklotsen als los zand. Er zit ook nog een soort 'easter egg' verborgen met een verwijzing naar de Passievrucht van Karel Glastra van Loon, ik durf het geen plagiaat te noemen.

Deze 'recensie' mag wat onsamenhangend zijn maar dat is volledig te wijten aan dat ongeleide projectiel dat Oroppa nu eenmaal is.
Het laat mij achter met het gevoel dat de folteraar een belangrijkere rol opeist in deze roman dan de gefolterde.
Moest ik dit boek kort samenvatten dan lukt mij dat niet en over een paar maanden kijk ik u aan als u mij naar het boek vraagt en zal zeggen dat ik nog nooit van het boek heb vernomen.
Vraag mij liever iets over pak-hem-beet Het Lied van Ooievaar en Dromedaris dat wel terecht in de prijzen viel.