Much Ado About Nothing

Much ado about Nothing', met dank aan Shakespeare, zou ik zeggen over deze roman. Een boek dat misschien wel een romcom wil zijn maar het niet is, daar heb ik overigens geen enkel bewijs voor want er wordt nauwelijks in gelachen en de grapdichtheid is nul komma nul. Romantisch wordt het al helemaal niet.
De personages doen geen enkele poging om u als lezer te vermaken of aan het lachen te krijgen, laat staan elkaar. De stroperige verhaallijn wordt afgewisseld met emails tussen de twee hoofdkarakters. Zichzelf elkaars beste vriendin noemend.
Zou je als lezer alleen de emails tussen Eileen en Alice lezen dan denk je eindelijk dat intellectuele boek te pakken te hebben waar je al jaren naar op zoek bent. Je verwent jezelf met filosofische wijsheden over het verval en de betrekkelijkheid van het bestaan waar je alleen maar respect voor kunt hebben. Alice, een succesvol schrijfster manifesteert zich hier eigenlijk als alter ego van Sally Rooney en houdt zichzelf continu een spiegel voor, en die spiegel heet Eileen. De beide dames hebben ook exact dezelfde schrijfstijl en invalshoeken.

Helaas moet je tussen de emails door je ook nog door die allesoverheersende saaiheid heen worstelen die de hoofdpersonages in hun dagelijkse leven ondergaan. Daarin worden twee stereotype mannetjes opgevoerd die eigenlijk voor maar één ding goed zijn: seks.
Ik onderging de erotische scenes gapend en las ze met een vinger in de neus. Althans ik merkte tot mijn verbazing dat na het lezen van die scenes dat mijn vinger in de neus zat, ik voelde er derhalve niets bij.

Direct daarna dacht ik: waarom bellen deze besties elkaar niet gewoon op om de lucht te klaren.
Direct daarna dacht ik: wat liggen en staan en zitten ze toch oeverloos te ouwehoeren over niks.
Pagina na pagina, ik werd er gek van.
Het past deze fletse karakters niet om filosofische mails te schrijven over de voortgang van de beschaving. Laat levensbeschouwende proza lekker over aan mensen die twee keer zo oud zijn als jullie denk ik dan.
(Dit boek zal het goed doen bij dertigers doch ik kan mij oprecht niet voorstellen dat dit boek hoge ogen gaat gooien tijdens onze boekenclub bijeenkomst. Daarbij vind ik dat dit een boek geschreven door een vrouw voor vrouwen een regelrechte chicklit is, nou niet bepaald het genre boeken waar deze zestiger voor warm loopt)

Tenslotte, als conclusie, haal ik maar een quote aan van Alice omdat de zelfspot (van Sally Rooney dus) en misschien ook wel het disrespect richting haar lezers stuitend is:

"...maar ik ben romancier en ik doe mijn best om de roman serieus te nemen – deels omdat ik besef dat het een bijzonder voorrecht is je brood te mogen verdienen met iets wat per definitie nutteloos is..."