Over moederschap en donkerte

Als de dieren’ gaat over een vrouw met een huilbaby. Ze weet niet goed hoe ze haar kind graag kan zien, en splitst zichzelf op in de vrouw die ze is en de moeder die ze wil zijn, kijkt ook naar zichzelf als toeschouwer van haar eigen leven.
Ze doorloopt zeven poorten, zoals de mythologische godin Inanna, wat het verhaal bij momenten een mystiek kantje geeft.

‘Op een of andere manier had ik verwacht dat een bevalling een horizon was, waar je voorbij moest om het landschap erachter te kunnen zien. Ik had niet gedacht dat het een klif was waar je af kon donderen, de diepte in.’

Ik had heel veel moeite om in het boek te komen, en dacht dat dit zou kunnen liggen aan het feit dat ik zelf geen moeder ben en dat daardoor de herkenbaarheid te veraf was. Maar op een gegeven moment ben ik het boek trager beginnen te lezen, een tempo waar het boek zelf om vraagt. Vanaf dat moment lukte het me ook beter om erin te komen, en zag ik dat het boek veel universeler is dan het op eerste zicht doet vermoeden. Het gaat in de eerste plaats over moederschap, maar toch ook vooral over donkerte, worstelingen, een innerlijke zoektocht, die op zovele andere manieren kan voorkomen. Over angst en eenzaamheid ook.

‘Wat is het met mensen die dichtbij zijn waardoor ik hen nu niet kan verdragen? Hoe dichterbij, hoe meer ze het verdriet zouden moeten kunnen ruiken. Precies hun nabijheid maakt iedere geruststelling tot verraad, iedere vraag van een beledigende eenvoud en iedere streling tot een leugen. Ik ben niet aan te raken, ik ben niet te bereiken. In mij is zoveel vijandigheid dat ik alleen maar alleen kan zijn en tegelijk gek word van eenzaamheid.’

Het is geen gemakkelijk boek, maar wel erg mooi geschreven, met pareltjes van zinnen, een bijzonder gebruik van de bladspiegel, en het afwisselen tussen stijlen.

Erg benieuwd naar volgend werk van deze schrijfster!