Verstillend

Marthes man doet vijf minuten voor hij sterft een bekentenis, waardoor ze hun hele relatie in vraag begint te stellen, terwijl ze nooit nog antwoorden zal krijgen. De tweeling is het huis uit, maar de jongste zoon, Robin, woont wel nog thuis. Hij is het zorgenkind, maar langzaamaan, door kleine gebaren, vinden ze elkaar een beetje.

Dit is zo’n mooi, kabbelend boekje, dat het moeilijk is er de juiste woorden te vinden om het te beschrijven. Het gaat over verlies, rouw, verslaving en elkaar zoeken en soms vinden, soms ook niet.

Het boekje is geschreven in een prachtige schrijfstijl, en de tekeningen maken het helemaal af. Die ‘verstillen’ op de een of andere manier, en dat is wat het boek ook doet.