Origineel, droevig, verfrissend en grappig

‘het is heel belangrijk om los te laten
dat hadden nu al een paar mensen tegen me gezegd

en eerlijk gezegd
heb ik geen flauw idee wat mensen daar dan mee
bedoelen
loslaten
dat veronderstelt in eerste instantie dat je dus iets vasthebt
iets in je handen hebt
in je vingers
want hoe kun je het anders loslaten?’

Een boek geschreven op een smartphone, tijdens de wandelingen om haar baby in slaap te krijgen/houden. Zonder hoofdletters, zonder leestekens, waardoor je echt door het boek raast (en het sneller uit hebt dan verwacht/gehoopt misschien ook).
Over de eenzaamheid van een jonge moeder, die zo graag aan zelfzorg wil doen, omdat dat haar door iedereen wordt aangeraden, maar die eigenlijk vooral nood heeft aan anderen om haar heen. En juist daardoor wordt het boek opengetrokken naar de wereld om ons heen, naar iedereen die worstelt en anderen nodig heeft.

Origineel en vaak droevig maar ook verfrissend en soms grappig en op de een of andere manier ook hoopvol.

‘zou het niet kunnen dat we per ongeluk al veel langer in een tijd leven waarin we niet leren hoe je je moet verbinden?
waarin we vinden dat elke vorm van ziekte en verlies
of rouw
iets is wat we zelf moeten oplossen
liefst zo snel mogelijk’