Vlot om te lezen, maar blijft niet hangen

Hugo komt als student inwonen bij de ouders van Thora, die al sinds lang bevriend (en soms meer) is met August. Langzaamaan vindt Hugo toenadering tot de twee, al is het nooit vanzelfsprekend. Drie verschillende karakters uit verschillende werelden, ze worstelen soms met dezelfde dingen, maar botsen dan weer op andere vlakken.

Zoveel jaren later komt de dochter van Thora en August op bezoek bij Hugo, hier begint het boek. En stilaan leren we de geschiedenis van de drie vrienden kenden, afwisselend verteld vanuit het perspectief van Thora en August.
Het boek gaat over liefde, vriendschap, hoe die kunnen ontstaan en ook weer voorbijgaan, door de keuzes die we maken. Een zoektocht naar zichzelf en de wereld ook, en ook daar de keuzes die zoveel bepalen.

‘Maar ik besefte dat zulke dingen voortdurend gebeurden: je leerde iemand kennen, trok een poosje met elkaar op en dan was het weer voorbij. Een zo op het oog eindeloze stroom van mensen zonder grote betekenis in je leven.’

‘Ik liet het toeval bepalen welke kant ik op zou gaan en ik besefte dat ik nu zo vrij was als ik altijd had gedacht te willen zijn.’

Het boek is in een fijne schrijfstijl geschreven, leest heel vlot, en bevat nooit zinnen. De laatste hoofdstukken maakten, ondanks het open einde, de cirkel weer rond.

In eerste instantie gaf ik dit boek 4 sterren, omdat ik het op zich graag gelezen heb. Toch ben ik naar 3 gezakt, omdat ik merkte dat het boek niet bleef hangen, en dat ik het zo moeilijk vond om er een beoordeling aan te geven. Het hangt er wat tussenin.

‘Mensen drijven weg in de tijd, blijven steken in onderstromen van geforceerde vergetelheid die uiteindelijk echte vergetelheid wordt, niets beklijft, alles stroomt weg.’

***(*)