Dubbel gevoel

Josie wordt zonder enige ervaring lerares op een vmbo-school. De klassen die ze daar krijgt zijn niet van de gemakkelijkste, en we lezen over haar dagelijkse pogingen om orde te behouden. Eén van de leerlingen, Carmen, vraagt om bijles, maar dringt tegelijkertijd steeds meer in Josie’s leven en hoofd in.

Het boek is heel vlot geschreven, je wordt meegetrokken in de dagelijkse strijd van Josie. Toch ‘schuurt’ er iets, en dat wordt steeds erger naarmate het boek vordert. Het klinkt te ongeloofwaardig wat een leraar voor zijn/haar leerlingen zou doen.
Het boek zit vol stereotypen, zowel bij de leraars (de cynicus, degene die blijft geloven in alle leerlingen, …), als bij de leerlingen (de buitenlanders, de achtergestelden, de vlijtige, …), maar net dat maakt het ook weer herkenbaar.

Gerwin van der Werf lijkt met dit verhaal te willen aankaarten hoe het onderwijs niet inspeelt op de moeilijke achtergronden van sommige leerlingen. Hoe er bevlogen leraars zijn, maar dat die leerlingen toch een achterstand hebben die niet in te halen valt. Hoe het soms moeilijk is om leerlingen niet te dichtbij te laten komen.

Een heel dubbel gevoel, omdat het me niet helemaal kon overtuigen, hoewel de schrijfstijl goed is en de thematiek relevant.

***(*)