Een echt zomerboek, maar toch ook nét niet

Van boeken die me door mijn favoriete boekverkoopster worden aangeraden heb ik altijd hoge verwachtingen, die meestal ook worden ingelost. Dit keer niet helemaal, ook al heb ik het boek graag gelezen. Maar ik heb er geen wauw-gevoel bij, en kan er de vinger niet op leggen waarom precies.

De zestienjarige Frieder moet de zomer bij zijn grootouders doorbrengen, omdat hij moet studeren voor zijn herexamens. Maar hij ontmoet ook Beate, op wie hij verliefd wordt, en kan tijd doorbrengen met zijn beste vriend Johann, en zijn zus Alma, met wie hij een hechte band heeft. Er gebeuren een aantal dingen waardoor hij zichzelf, zijn familie en vrienden, en de wereld anders leert zien.

De grote zomer is een echt zomerboek, vol nostalgie naar die ene zomer waarin alles verandert. Een zomer vol vriendschap, de eerste liefde, ontdekkingen, avontuur, maar ook verlies.

Op de cover staat ‘poëtisch en ontroerend’, maar daar ben ik het niet mee eens. Er staan zeker mooie zinnen in het boek, maar ook veel (korte) zinnen die soms wat eenvoudig overkomen. En qua gevoel ontbrak er toch net iets aan, ik werd nooit echt mee het verhaal in getrokken, voelde met niemand in het bijzonder echt mee (terwijl de gebeurtenissen op zich zich daar zeker toe lenen), bleef wat op een afstandje kijken, en wat op mijn honger zitten.
Ook is het wat voorspelbaar, op een aantal punten, daardoor niet heel erg origineel, maar heel erg stoorde dat ook weer niet.

Maar toch graag gelezen, tijdens een paar warme zomerdagen.
Een echt zomerboek, maar jammer genoeg ook een nét niet.

**()