Meer van verwacht

Omdat Martine Bijl voor dit boek de NS publieksprijs gewonnen heeft, waren mijn verwachtingen hooggespannen. Ze werden jammer genoeg niet ingelost, ook al heb ik enorm veel bewondering voor de moed die ze heeft opgebracht om haar verhaal op papier te zetten.

Maar er ontbrak diepgang in de verschillende verhaaltjes. Ik had gehoopt een inkijkje te krijgen in wat iemand met een hersenbloeding én een daarop volgende depressie zelf meemaakt, voelt en denkt. Je krijgt nog wel een beperkt beeld van het revalidatiecentrum, het doorzettingsvermogen die het vereist om terug op te krabbelen (zowel van de patiënt zelf, als zijn/haar omgeving), en hoe Martine dit zelf allemaal ervaarde.
Maar over de depressie vertelt Martine Bijl bitter weinig, ze geeft zelf aan dat dit voor haarzelf veel te moeilijk is. Begrijpelijk, maar daardoor ‘ontbreekt’ er wel iets.

Ik vind het meer een aanzet tot een boek, wat losse gedachten en verhaaltjes bij elkaar gezet. Niks mis mee, en misschien kón ze ook niet anders, juist door wat ze heeft meegemaakt, maar ik had er net iets meer van verwacht.