Oeuvre

Als je elke dag een stukkie voor de krant schrijft, heb je zo een oeuvre bij elkaar. Bij iemand die betrekkelijk jong is overleden zou je dat niet verwachten, maar je wordt je er bewust van als je de eindeloze rij titels bij de naam Martin Bril ziet. Ik kende hem niet zo goed, omdat ik niet de juiste krant las, toen hij nog leefde, dus moet ik inhalen. Ik begon met Hollandse luchten.
Bril wordt alom geprezen om zijn beknopte heldere stijl, zijn observatievermogen en zijn humor, en dat klopt allemaal, daar kom ik niet onderuit. Maar ik werd gehinderd door de korte zinnetjes, die, als in de preek van een protestantse dominee, helemaal alleen op een regel staan, alsof elke zin even belangrijk is. Het is als de sprekerd. die bij een grapje in zijn toespraak even een stilte inlast om het publiek de kans te geven het grapje te begrijpen en er voor te applaudisseren. Het geeft aan dat Bril heel erg overtuigd is van zijn voortreffelijkheid, en dat is nooit fijn. Sterker nog, dat bederft het plezier een beetje. Ik denk bij het lezen van deze stukjes dan ook met heimwee aan Carmiggelt, die zijn taalvondsten over ons uitstrooide zonder te wachten op applaus. Dat applaus, dat kwam toch wel.
Maar wat waar is, is waar: er staan leuke stukkies in dit boekje. De moeite waard.
In de uitgave staat niets over waar de stukkies vandaan komen, of dit de hele voorraad van de laatste tijd is, of een keuze daaruit, of een keuze uit alles. Onbekend met Martin Bril als ik ben, tast ik in het duister. Dat vind ik wel jammer.