Stijl

Het verhaal is intussen wel bekend. Ik lees een boek in de eerste plaats vanwege de stijl. Wat dat betreft zet Kollaard me op het verkeerde been. Het wordt allemaal verteld door een alwetende verteller, die zich verlaagt tot opmerkingen als: 'En kijk, daar ligt die Henk op de bank', of: 'Wij lezers weten natuurlijk allang wat er aan de hand is, maar Henk tast vooralsnog in het duister.' 'Dat zit zo,' 'Maar goed,' 'Nou moe!' Let wel, dit zijn uitroepen van de verteller, niet van Henk. 'Wie Henk een beetje kent, kan het voortjagen van zijn gedachten zien.' Het is mogelijk dat er lezers zijn die dit niet stoort, maar ik vind het een gruwel. Gelukkig zijn er ook schitterende passages aan te wijzen in dit boek, waarin hij mij overtuigt van zijn kunnen. Jammer genoeg worden die dan weer afgewisseld met oubollige stukjes, blijkbaar omdat SK zijn hoofdpersoon zo gewoon mogelijk wil laten zijn. Het boek gaat over (let op, vreselijk woord) Lebensbejahung, en heeft daarmee een belangrijk thema. Die oubolligheid staat daarmee in contrast. Het is een stijl die je verwacht in een verhaal dat zich in de voetbalkantine afspeelt. Maar het lezen van dit boek is geen verloren tijd, dat wil ik nog wel even benadrukken. Vier sterren.